Her sabah doğar kelimeler seninle. Kahve kokusu, uykunun kenarında unutulmuş bir rüya gibi dolandırır odayı. Kalem ucu yıpranır düşlerinden, Her harf, senden kalan bir nefesle yazılmak ister, Her kelime, senin kalbinden süzülür gibi doğar. Bir kadın oturur orada. Ne süslenmiş bir yalnızlık, Ne de eksik bir varlık... Kendine sığan bir kadındır o. Kendi sessizliğine anlam, Kendi eksikliğine şiir katan. Kırıldığı yerden ışık sızan, Suskunluğunu bile zarafetle taşıyan. Sözlerinde

“Mutlu değilim belki,” dedi, “ama barıştım.” --------- Bölüm 1 : Başlangıç ve Bitiş Arasında Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülüyordu. Murat, gözlerini açtığında odadaki sessizlik ona yabancı gelmedi. Yıllardır aynı sessizlikle uyanıyordu, alışkanlığın, kabullenişin sessizliği. Bir zamanlar aynı yatakta dönüp birbirine gülümseyen iki insan, şimdi birbirinin sırtına dönmüştü. Ayşe’nin nefesi derinden ve ritmikti. Murat, onun yüzüne baktı bir an. Göz kapaklarının a

Zaman, takvim yapraklarını sessizce dökerken, Ben hâlâ ilk cümlenin tazeliğiyle okuyorum seni. Ne bir şiirin yarım kalmış dizesi olduk biz, Ne de unutulmuş bir kelimenin küskün yankısı… Sen, harf harf kalbime kazınmış bir şiirsin; Ve ben, her virgülünde yeniden atan bir kalp gibi, Seni yaşıyorum, sessiz, ama sonsuz bir mısra gibi. Kötü günlerimiz de geçti bu sayfalardan… Sesine sinen yorgunluklar, Gözlerine düşen o ince, sessiz kırıklar… Ama biz, kelimelerin sustuğu yerde bil

Karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, Her adımın güneşi çağırır yoluna. Düşler yorgunsa eğer, korkma sakın, Umudun ışığı rehber olur adımına. Gökyüzü geniş, rüzgâr cesur, Kalbin ne kadar büyükse, dünya o kadar yakın. Her engel bir merdivendir, unutma, Yüksel, durma, hayat gülümser yeniden sana Yazan Korhan KÜLÇE

Bazı insanlar vardır, bir günleri diğerine benzemez ama dertleri hep aynıdır. Sürekli şikayet eden insanlardır Hayatında güzel şeyler olsa bile, gözünü hep eksik olana diker. Ya hava fazlasıyla sıcaktır ya da soğuktur, ya insanlar vefasızdır ya da kader ona adil davranmamıştır. O aslında mutsuz değildir; mutsuz olmayı alışkanlık hâline getirmiştir. Şikayet, onun için bir iletişim biçimidir artık. Duyulmak, fark edilmek, ilgi görmek ister, ama sesi hep sitemle karışır. Kendini

Bir kadın bir kez kırıldığında, o eski hâline dönmez. Aynı erkeğe baktığında bile artık başka bir kadın gibidir, temkinli, sessiz, ölçülü. Artık sadece sözlere değil, sessizliklere de dikkat eder. Bir bakışı, bir susuşu, bir geç kalışı bile anlam taşır onun için. Çünkü güven bir kere yıkıldığında, bir daha eskisi gibi kurulmaz. Ne kadar sevse de, kalbinin bir köşesinde hep o sızı kalır: “Ya yine aynı acıyı yaşarsam?” O yüzden gider bazen. Gitmese bile, içinden uzaklaşır. Kend

Artık Aşık Olmadığını Söyleyen Kadın İçin Çaba Gösterilir mi? Kadının ağzından şu cümle döküldüğünde: “Artık sana âşık değilim…” bu yalnızca bir duygunun bitişi değil, bir dönemin sessiz vedasıdır. Bu cümle öylesine, öfkeyle ya da kırgınlıkla söylenmez. O kelimelerin ardında aylarca biriken suskunluk, hayal kırıklığı ve içten içe yanan bir sabır vardır. Kadın kolay vazgeçmez. Sevdiğinde bütün benliğiyle sever; kalbiyle, gururuyla, inancıyla… Ama bir kadın artık sevmiyorsa, or

Artık kimse kimseyi duymuyordu. Sokakta yürürken insanların gözlerine bakmamayı çoktan öğrenmişti. Çünkü orada uzun zamandır hiçbir şey yoktu; ne sıcaklık, ne merak, ne de vicdan. Sadece boşluk… Tükenmiş bir insanlığın, yavaş yavaş çürüyen artıkları. O, buna “insanlığın zombi hali” diyordu. Yürürlerdi, konuşurlardı, gülerlerdi hatta birbirlerine sarılırlardı ama hiçbir şey hissetmezlerdi. Her biri kendi küçük hırsının, kendi sahte mutluluğunun tutsaklığında yaşıyordu. Bu yüzd