KARAKTERSİZ ERKEK SORUNSALI; BÖLÜM ...... ? KAÇ OLDUĞUNU BEN DE UNUTTUM “Karaktersiz erkek olmak, artık yalnızca kişisel bir zafiyet ya da ahlaki bir aksaklık değil, bilinçli bir tercihe, hatta bazı çevrelerde normalleşmiş bir yaşam tarzına dönüştü.” Karısının mahremiyetini koruyamamak değil mesele; onu isteyerek vitrine koymak. “Herkes yapıyor” diyerek kendini aklayan, izlenmeyi onurdan üstün tutan bu zihniyet, sınır bilmezliğini cesaret sanıyor. Oysa bu ne modernlik ne özgü

Bir zamanlar severek ve tutkuyla başlanan bir şey, nasıl olur da zoraki sürdürülür; insan bunu kendine bile anlatamıyor. Kalmak istemediğin hâlde kalıyorsun. Gitmek istemediğin için değil, gitmenin bedelini göze alamadığın için Kalmanı istemediği hâlde ‘git’ diyemiyor. Gitmeni istemediği için değil, gitmenin bedelini göze alamadığı için. Mecburiyet sevginin yerini almış, sessizlik tartışmalardan daha kalıcı olmuş. Aynı evdesin, aynı masadasın, ama aynı hayatta değilsin. Sorul

Erkek olmak; yalnızca sabahın köründe kalkıp bütün gün çalışmak değildir, akşam neye “hayır” diyeceğini de bilmektir Çünkü gerçek güç, kaslarda değil; erkeğin kendine koyduğu sınırda ölçülür. Bu toplumda asıl konuşulması gereken soru “kadınlar ne yapıyor?” değildir. Asıl soru şudur: Erkekler neden bu hâle düşmeye razı oluyor? Ortada bir kadın meselesi yoktur. Ortada açıkça bir erkek aklı ve iradesi çöküşü vardır. Bir erkeğin sabahın köründe (örneğin) inşaata gidip, bedenini v

... Ve belki de en rahatsız edici hakikat şudur: Kadın, bedenini sergiledikçe özgürleştiğini sanır; oysa çoğu zaman özgürlüğünü, bedeninin yarattığı etkiye bağlar. Bu da onu, inkâr ettiği bakışların insafına bırakır. ---------------------------------- Kadınların yıllardır, neredeyse bir ezber gibi tekrarladığı o cümle — “Ben güzel ve çekici giyinmeyi sadece kendim için yapıyorum” — gündelik hayatta sergilenen davranışlarla bu kadar açık biçimde çatışmasına rağmen neden hâlâ d

O zaman daha açık, daha sert ve saklanmadan söyleyelim: Bugün ortada bir erkeklik krizi var. Ama bu kriz “erkekler çok baskı altında” diye değil; erkekler sorumluluktan kaçmayı öğrendiği için var. Birçok erkek, hayatında ne istediğini bilmiyor ama bir kadının hayatında yer kaplamaya çok hevesli. Plan yok. İstikrar yok. Gelecek fikri yok. Ama “beni sevsin”, “yanımda olsun”, “yalnız kalmayayım” beklentisi tam. Bu cesaret değil; duygusal asalaklık. Erkek dediğin, önce kendine ye

Toplumda erkek olmayı yalnızca sertlik sanan bir anlayış var hâlâ. Susmayı güç, duygusuzluğu olgunluk, mesafeyi ağırlık zanneden… Oysa çoğu zaman bu “ağırlık”, yüzleşmekten kaçan bir hafifliğin örtüsüdür. Erkek, duygusunu ifade etmediğinde değil; onu inkâr ettiğinde zayıflar. “Ben böyleyim” diyerek değişime kapıyı kapatmak, karakter değil konfordur. Sorumluluk almamak, susarak yönetmeye çalışmak, duygusal emeği kadının omzuna bırakmak erkeklik değil; yetişmemişliğin adıdır. B

Eskiler sözü az, manası derin tutardı: “Karnının doymayacağı yerde açlığını belli etme.” Bu, ekmekten önce kalbi anlatan bir uyarıdır. Her sofra doyurmaz insanı, her kulak dinlemez, her omuz yük almaz. Derdini her dile düşürürsen, dert incelmez; bazen alay olur, bazen suskun bir yargı, bazen de senin yaranla beslenen bir merak… O yüzden merhem olamayacaklara yara gösterilmezmiş. İnsan, içindeki acıyı ekmek gibi bölüşmez herkese. Kimin suskunluğunda huzur var, kimin sözünde şi

Eril kadın, ilişkide eş aramaz; bilinçsizce bir rakip yaratır. Hayatı tek başına sırtlamaya alışmış olmanın gururu, zamanla her şeyi kendisinin daha iyi bildiği yanılsamasına dönüşür. Sorun güçlü olması değildir. Sorun, bulunduğu her ortamda hükmetmemeyi zayıflık sanmasıdır. Her konuda fikri vardır, ama dinlemeye tahammülü yoktur. Her şeyin en iyisini bilir, ama bilmediğini kabul edecek kadar bilgisi yoktur. Her işi yapar, ama yapılana değer vermez. Erkeğini yanına değil, kar