Şöyle bir hesaba denk geldim. Ben ilişki tavsiyesi veren sözde uzmanları izlemeyi uzun zaman önce bıraktım. Çünkü gerçek bir ilişkinin taktikle değil, içten gelerek yaşanması gerektiğine inanıyorum. Ama bu hesabın yüzündeki yapaylık, sahte özgüven ve zorlama mimikler dikkatimi çekti. Birinin taklidi, bir parodi hesabı sandım. Önce ironi yapıyor zannettim. “Bu kadar da olmaz” deyip güldüm. Sonra anladım ki, eyvah ciddi. Ve daha kötüsü… Bunu ciddiye alıp izleyenler, beğenenler,

Sürekli sosyal medyada psikoloji videoları izleyen her gün yeni bir “uzman” keşfeden, birinin dediğini ertesi gün başka birine göre düzelten insanlara sözüm var: Artık bırakın. Cidden bugün bir karar alın ve bırakın. Evliliği ya da ciddi bir ilişkiyi; üç cümlelik reels tavsiyeleriyle yürütemezsiniz. Bir gün “mesafe koy” diyorlar, ertesi gün “ilgi azalt”, sonra “stratejik sus”, sonra “duygunu gösterme”. “Erkeğe masraf yaptır ki değerini bilsin.” “Erkek bir kadın için çabalarsa

Birader… Şunu net söyleyeyim: Erkek adam kendi zihnini zindana çevirmez. Kendini o hücrede volta atan mahkûma dönüştürmez. Sürekli düşünmek, hesap yapmak, “doğru zamanı” beklemek… Bu zeka değil. Bu korkunun kravat takmış hâlidir. Plan üstüne plan yapıp bir adım atmıyorsan, bu bilgelik değil. Bu, konfor alanında saklanan egodur. Gerçek erkek fikirle değil, eylemle ölçülür. Düşünce eyleme dönüşmüyorsa, sadece içsel bir tiyatrodur. Ter yok. Risk yok. Sonuç yok. Sadece kafanın iç

İnsan her şeyi tam zamanında anlayamıyor. Bazı duygular, yaşanırken değil; geçtikten sonra olgunlaşıyor. O an içinden çıkamadığın karmaşa, aylar sonra berrak bir su gibi duruluyor zihninde. Büyümek bazen kazanmakla değil, yanıldığını fark etmekle başlıyor. Haklı çıkmaktan vazgeçip anlamayı seçtiğin an değişiyorsun. Kimse mükemmel bir zamanlamaya sahip değil. Hepimiz eksik cümleler kuruyor, geç fark ediyor, bazen de erken vazgeçiyoruz. Ama olgunluk, geç kalmışlığı bir suç gibi

Erkeksen, dişini sık derler. Sanki çene kemiğin kalbinden daha dayanıklıymış gibi. Boğazına oturan o yanık var ya, hani konuşsan ağlayacaksın… onu yutacaksın. Kimse görmeyecek. Kimse bilmeyecek. Gözlerin dolarsa hemen göğe bakacaksın. Yağmur… Toz… Rüzgâr… bir bahane bulacaksın ama “canım acıyor” demeyeceksin. Çünkü sana ağlamak değil, katılaşmak öğretildi. Bağırmak değil, susmak öğretildi. Yıkılabilirsin ama çökmeyeceksin. Dağılabilirsin ama belli etmeyeceksin. Erkeksen, gözy