Ayrı uyandığımız sabahlara özür borçluyuz. Bir zamanlar aynı rüyayı paylaşan iki yorgun yürektik. Şimdi o rüya, her sabahın ilk sessizliğinde yankılanıyor. Bazen hâlâ senin sesinle uyanıyorum, yanımda olduğunu sanıyorum bir an, sarılmak istiyorum, ama elim boşluğa uzanıyor. O anda anlıyorum, bazı eksikliklere alışılıyor sadece, geçmiyor. Bir zaman vardı, gözlerimiz aynı sabaha bakardı. Senin nefesin pencereye dokunurdu, benim umutlarım sana. Bir ışık vardı o sabahlarda, adı m

Bazı insanlar vardır ki, yaşadıkları çağ onların büyüklüğünü tartamaz. Onlar yalnızca bir dönemin değil, bir insanlık fikrinin tecellisidir. Mustafa Kemal ATATÜRK, işte o nadir insanlardan biridir. Onu “vatansever” diye anmak, bir okyanusu avuçla ölçmeye kalkmak gibidir. Çünkü o, vatanı sevmekle kalmadı; onu yeniden kurdu, ona yeni bir ruh, yeni bir anlam kazandırdı. Vatanseverlik, çoğu zaman duygusal bir bağlılıktır. İnsan, doğduğu toprakları sever, onu korur, uğruna fedakâr

GİRİŞ Sigarasının alevi, evin sessizliğinden ve sevdiklerinin nefesinden daha değerli olan her eş ve anne, fark etmeden kendi gölgesini uzatır. Kendisini unutur, çocuklarını unutur; dumanın ardında kaybolur. Evde sessizlik ağırdır, nefes aldırmaz. Duman, odaları kaplar, zaman donmuş gibi kalır, ve gölgeler büyür. İçindeki sessizlik, suskunluğun en derin haliyle kendini hissettirir. 1. BÖLÜM - SESSİZ AKŞAMLAR Ev sessizdi. Ama bu sessizlik huzurdan değil; tükenmişlikten, bıkkın

Eşim Özlem SABA'ya ; HER SABAH SANA VARIYORUM Bir yıldız kaymıştı o gece, gökyüzü sessizdi, ama içim değil. Bir dilek tutmuştum sessizce, adı senmişsin Ne yalnızca doğum günlerinde, ne de özel bir vakitte… Ben seni, bir çayın buharında, bir sabahın ilk ışığında, bir şarkının ortasında buldum. Zaman geçti, değişti her şey, ama bir şey kaldı aynı: Sana olan sevgim. Sessizce büyüyen, derine kök salan bir umut gibi. Ellerin, avuçlarımda duran bir söz. Her seferinde yeniden söyler

Zamana yenilmiş… Artık bir fotoğraf kadar sessiz o kadın. Ne sesi var rüzgârda, ne izi kaldı günlerin içinde. Bir vakit gülüşüyle sabahı uyandıran, bakışıyla akşamı susturan o kadın, şimdi yok. Kim bilir nereye gitti? Belki bir rüyanın içine saklandı, belki bir şehrin unutulmuş sokağında kaldı adı. Ne adresi belli, ne dönüşü. Bazı insanlar giderken bütün yolları da beraberinde götürür. Bir fotoğraf kaldı geriye. Solgun, sessiz, ama canlı gibi. Gözlerinde hâlâ bir şey var, san

Her ilişki, bir hikâyedir ve istisnasız her ilişki 5 aşamadan geçer. İki yabancının birbirine dokunduğu, birlikte yaşamayı öğrenmeye çalıştığı bir yolculuktur. Ama bu yolculuk, sadece “aşık olmak”tan ibaret değildir. Gerçek ve başarılı bir ilişki; çekimle başlar, çatışmayla sınanır, affetmeyle olgunlaşır, takım olmayı öğrenir ve sonunda bir mirasa dönüşür. İşte her ilişkinin geçmek zorunda olduğu 5 aşama: 1️⃣ ÇEKİM AŞAMASI – BÜYÜLÜ BAŞLANGIÇ Her şeyin başladığı, kalbin hızla

I. BÖLÜM — GECENİN NABZI Fethiye’nin kalbi, geceleri de atar. Ama Paspatur’unki, başka çarpar. Taş sokaklar, yüzyılların suskunluğunu taşır; duvarlar deniz tuzu ve eski hikâyeler kokar. Rüzgâr, rakı ve pişmanlık taşır; her köşe bir hatıranın eşiği, her gölge bir itirafın bekçisidir. Fakat o gece, fısıltılar sustu. Bir çığlık, taş duvarlara çarpıp yankılandı; sonra bir sessizlik çöktü — ağır, derin, boğucu… sanki zaman nefesini tutmuştu. Saat üçe geliyordu. Gökyüzü, bulutların

"İnceldiği yerden kopsun demek, yolda bulanların vefâsıdır. İnceldiği yere düğüm atmak ise sâdıkların şiârı." .................................... Aşk… Bir iptir bazen, iki kalp arasında uzanan. Başta güçlüdür, sıcacık, güven dolu. Sonra zaman gelir, rüzgâr eser, kelimeler yorulur, ve o ip bir yerinden incelir. Kimileri der ki: “İnceldiği yerden kopsun.” Ne de olsa, bırakmak kolaydır. Vefâ, onların dilinde yumuşak bir kelimedir sadece, ama yüreğe inmedi mi, hiçbir kelime tutm