Bir insan yaşadığı acının niteliğini sorgulamaya başladığında özgürleşir. “Ben onu mu özlüyorum, yoksa onun beni seçmemiş olmasını mı hazmedemiyorum?” sorusu önemli bir eşiktir. İlki sevgidir; ikincisi gururdur. İlki kalpten gelir; ikincisi egodan. --------------------------------------------------- İnsan çoğu zaman kaybettiği kişiye değil, kaybettiği kendilik algısına ağlar. “Beni istemedi” gerçeği, sevilen kişiden daha fazla acıtır. Çünkü burada yara alan kalp değil, egodur

BÖLÜM 1: Kerem- Kerem, Cemre’ye âşık olduğunu hiçbir zaman yüksek sesle söylemedi. Hatta kendi kendine bile tam bir cümle kuramadı. Çünkü bazı duygular, adını koyduğun anda ürküp kaçacakmış gibi gelir insana. Sanki kelimeler, hislerin ağırlığını taşıyamaz. Kerem de bunu hissetti. İçinde büyüyen şeyin adını koyarsa, kırılacağını düşündü. Bu yüzden sustu. Hissetti. Bekledi. Kendini oyaladı. Olmadı. İş yerinde başladı her şey. Hayatın en sıradan, en savunmasız yerinde. Aynı bina

Ve en sert gerçek şudur: Yanlış bir hayat, doğru cümlelerle kurtarılamaz. Ama doğru bir suskunluk, bazen her şeyden daha onurludur. Ben artık yalan söylemeyeceğim. Kimseye değilse bile, kendime. Bu geç kalmış bir karar. Ama hâlâ benim. ---------------------------------------- Fethiye’ye geldiğimde takvimle aram çoktan kopmuştu. Günlerin adı yoktu, sadece saatler vardı. Sabah erken kalkıyordum, çünkü erken uyanmak hâlâ bir işe yarıyormuş hissi veriyordu. İnsan, hiçbir şey yapm

Ceren çocukluğunu hep tek bir kelimeyle anlatırdı: “Normal.” Bu kelimeyi söylerken ne sesi titrerdi ne de gözleri uzaklara dalardı. Sanki kendi hayatını değil de, yarım yamalak bildiği bir yabancının özgeçmişini okur gibiydi. Düz, duygusuz, risksiz. İnsanlar genelde bu cevaptan tatmin olmazdı. “Nasıl yani normal?” diye sorarlardı. “Hiç mi ilginç bir şey olmadı? Hiç mi mutlu olduğun bir an yok?” Ceren o anlarda susardı. Çünkü ayrıntı yoktu. On iki yaşından öncesi, zihninde kap

İlişkilerde erkekler çoğu zaman en başta sorumsuz değildir. Zamanla pasifleşirler. Çünkü çoğu ilişkide yönetim fark edilmeden el değiştirir. Başta küçük şeylerle başlar bu. Ev düzeni mesela. Erkek mutfağı toplar ama tabaklar “yanlış yere” konmuştur. Çamaşırı asar ama “öyle asılmaz.” Alışveriş yapar ama “onu değil bunu almalıydın.” Kadın kontrolü alır. Düzeltir. Hızlandırır. Müdahale eder. “Ben yaparım.” “Sen yanlış yapıyorsun.” “Böyle olmaz.” Sadece ev işi değildir mesele. Ta

Hayattaki en büyük hata, kontrol edemediğin şeyler için ömrünü harcamaktır. İnsan çoğu zaman gücünün yetmediği alanlara takılarak kendini tüketir. Hava nasıl olacak, ekonomi nereye gidecek, siyaset kimden yana dönecek, insanlar arkandan ne konuşacak… Bunların hiçbiri senin doğrudan hükmedebileceğin alanlar değildir. Ama zihnini en çok işgal eden şeyler genellikle bunlardır. Sonra da yorgun, öfkeli ve çaresiz hissedersin. Çünkü enerjini sonuç üretemeyeceğin yerlere akıtmışsınd

Aşk sözle değil, bakışla başlar. İki insanın gözleri bir anlığına kilitlendiğinde, zaman yavaşlar. Orada kelime yoktur ama anlam vardır. Ses yoktur ama titreşim vardır. Göz teması olmayan aşk ise uzaktan izlenen bir tablo gibidir. Renkler yerli yerindedir, çerçeve sağlamdır, görüntü kusursuzdur… Ama içinde hayat yoktur. Birine “seni seviyorum” demek kolaydır. Ama o sözü gözünün içine bakarak söylemek cesaret ister. Çünkü göz, insanın saklanamadığı yerdir. Orada yalan uzun sür

Bazen insan kendini tarif edemez. Depresyonda değildir. Dağılmamıştır. Hayatının somut tarafı yerli yerindedir. Ama göğsünün ortasında bir ağırlık vardır. Adını koyamaz. “Eksiklik” der geçer. Oysa bu çoğu zaman bir hastalık değil; bir fark ediştir. Çocukken dünya daha hafifti. Çünkü ihtimaller sınırsızdı. Çünkü kötülük uzaktı. Çünkü kaybetmek teorikti. Büyümek, gerçekliği görmek demektir. Ve gerçeklik romantik değildir. Zaman sana şunu öğretir: Herkes kalmaz. Her hayal gerçek