Gaipten bildiriyorum… Sesim rüzgârın arasına gizlenmiş bir fısıltı, gecenin en kırılgan anına düşmüş bir gölge. Beni duyanlar bilir, duyamayanlar zaten işaretlere bakmayı çoktan unutmuştur. Sana bir sır söyleyeyim: Zaman, düşündüğünüz gibi düz bir çizgi değildir. Kimi anlar var ki, siz henüz yaşamadan önce ben onları çoktan görmüş olurum. Bir çocuğun gözyaşını, bir adamın içinden geçen sessiz sitemi, bir kadının kalbinde sakladığı kırılgan sevinci… Hepsini, daha yaşanmadan du

Bazen birine kırıldığınız an değil, ona kırılacak gücü bile kendinizde bulamadığınız an başlar kopuş. Çünkü bir yerlerde sessizce şu duygu çöker: “Artık değmez.” Öfke yorulur, sitem susar, hesap sorma isteği kül olur. Kalbin kapıları gürültüsüzce kapanır; ne bir ses çıkar, ne bir iz bırakır. Sözcükler dilinizde düşüp ölür, duygular geri çekilip kendi karanlığına gömülür. Hiç açıklama beklemeden, hiçbir talepte bulunmadan içinizdeki mesafeyi büyütürsünüz. Ve bazı vedalar tam d

Patili bir çocuğa sahip olmanın en zor yanı; sabahın erken saatinde, uykulu gözlerle onu dışarı çıkarmak değildir. Ne yağmur altında sırılsıklam olmak, ne ayazda titreyerek çişini yapmasını beklemek, ne de bütün yorgunluğuna rağmen defalarca kapıyı açmaktır. Akşam dışarıdayken, onun evde seni beklediğini bilip huzursuzlanmak da değildir. İşinin en yoğun anında çişini yaptırmak için eve yetişmek değildir. Sıcakta, soğukta, yağmurda, rüzgârda onunla yürüyüp sonra koşar adım işi

Durdu öğretmene; Baba… Sana böyle seslenmek hiç zor olmadı; çünkü sen kapını bana damat olduğum için değil, evladınmışım gibi açtın. Evinize adım attığım gün yalnızca bir aileye değil, ömre yayılan bir terbiyeye, öğretmenliğin sessiz zarafetine girdim. Duruşunla anlattın, susuşunla öğrettin; insanlığın en temiz hâlini gösterdin bana. Uyarırken kırmadın, yol gösterirken yormadın. Her öğüdün bir defterin sayfasına değil, hayatımın en derin yerine yazıldı. Bugün Öğretmenler Günü

Evlilik, iki kalbin omuz omuza taşıdığı en ağır sorumluluktur. Hayatını dışarıdan gelecek beğeni ve yorumlara göre biçimlendirmek, evliliğe ihanettir. Bir insan “Eşim ne hisseder?” sorusunu bir kenara atıp, “Takipçilerim ne der?” diye düşünmeye başladıysa, sadakatin yönü çoktan kaymıştır. Gerçek bağlılık, ekran ışığına değil; yastığını paylaştığın, kalbini açtığın kişinin ışığına yönelmektir. Evli insanın önceliği, sosyal medyadaki yabancıların düşünceleri olamaz. Önceliği, e

.... Çünkü erkek dışarıda ne kadar savaşçı olursa olsun, kalbinin sığınağını sevdiği kadında arar. O sığınak boş kaldığında, erkek sessizce çöker, gürültü çıkarmadan, kimseye söylemeden. Bir tek kadın tutar onu ayakta; onun eksikliği ise en büyük yenilgidir. -------------------------------- Kadın erkeğinin yanında duruyorsa, bu sıradan bir sevgi değildir. Bu, zor kazanılmış bir güvenin, zamanla sınanmış bir sadakatin, ve kalbin derinliklerinden gelen bir seçimin ilanıdır. Kad

Ve unutma: Sen, birinin tereddütsüz seçtiği; Gururla yanında durduğu, savunduğu; Kıymetini bilerek emek verdiği kişi olmak için yaşıyorsun. ------------------------ Bazı insanlar bağlanmanın ağırlığını taşıyamaz. Sevilmek isterler ama sevginin gerektirdiği emeği gösteremezler; yanında birinin olmasını isterler ama bir ilişkinin sorumluluğunu almaya cesaret edemezler. Sen ise… İyiliğinle, sabrınla, hep açık bıraktığın kapınla onların hayatına sessizce karışırsın. Çünkü güvenme

Sonra ne oluyor biliyor musun? Geçiyor… Başta kalbini sıkan o düğüm, yutkununca acıtan o gölge, gecelerin ortasında ansızın gelen o sızı… hepsi, usul usul hafifliyor. Önce fark etmiyorsun bile; bir sabah uyanıyorsun, gözlerin aynı acıyla açılmıyor, elini kalbine götürdüğünde eskisi kadar titremiyor parmakların. Dünden kalan yükün, bugün omzunda daha sessiz. Konuşmayan bir iyileşme var içeride, kimseye söylemeden büyüyen bir dayanma hâli. Sonra anlıyorsun: kırıldığın yerden bi

Geçmişte yapılan hataların geleceği yok etmesi… Aslında bir yanılgıdan ibaret. Yine de insan, bazen kendi gölgesini bile karanlık sanacak kadar yorulur. Geçmiş, zamanın unutmayan eli gibidir; dokunduğu yerde iz bırakır, bıraktığı izden bir sessizlik sızar geleceğe. Ve insan, işte o sessizliğin içinde kendi adımlarını duyamaz olur. Bazı hatalar, gecenin yarısında kalbe saplanan ince bir sızı gibi büyür; adını koyamazsın, ama varlığını her nefeste hissedersin. Gelecek o anda kü

🐾 ALİS 🐾 Patili küçük zıp zıp kızım Alice için Evde bir neşe var; adı Alis. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, patilerini yere vurur, sanki “Haydi! Gün başladı!” der. Gözlerinde pırıl pırıl bir yaşam sevinci, kuyruğunda rüzgârla yarışan bir mutluluk yelkeni… Her sabah, sanki dünya onun için yeniden doğar. Her adımı bir oyun, her nefesi bir maceradır. Alis’in küçük evreninde hüzün yoktur. Bir top gördü mü bayram eder, bir gölge kıpırdasa peşine düşer. Yere düşen bir yaprak bile

Ayrı uyandığımız sabahlara özür borçluyuz. Bir zamanlar aynı rüyayı paylaşan iki yorgun yürektik. Şimdi o rüya, her sabahın ilk sessizliğinde yankılanıyor. Bazen hâlâ senin sesinle uyanıyorum, yanımda olduğunu sanıyorum bir an, sarılmak istiyorum, ama elim boşluğa uzanıyor. O anda anlıyorum, bazı eksikliklere alışılıyor sadece, geçmiyor. Bir zaman vardı, gözlerimiz aynı sabaha bakardı. Senin nefesin pencereye dokunurdu, benim umutlarım sana. Bir ışık vardı o sabahlarda, adı m

Zamana yenilmiş… Artık bir fotoğraf kadar sessiz o kadın. Ne sesi var rüzgârda, ne izi kaldı günlerin içinde. Bir vakit gülüşüyle sabahı uyandıran, bakışıyla akşamı susturan o kadın, şimdi yok. Kim bilir nereye gitti? Belki bir rüyanın içine saklandı, belki bir şehrin unutulmuş sokağında kaldı adı. Ne adresi belli, ne dönüşü. Bazı insanlar giderken bütün yolları da beraberinde götürür. Bir fotoğraf kaldı geriye. Solgun, sessiz, ama canlı gibi. Gözlerinde hâlâ bir şey var, san

"İnceldiği yerden kopsun demek, yolda bulanların vefâsıdır. İnceldiği yere düğüm atmak ise sâdıkların şiârı." .................................... Aşk… Bir iptir bazen, iki kalp arasında uzanan. Başta güçlüdür, sıcacık, güven dolu. Sonra zaman gelir, rüzgâr eser, kelimeler yorulur, ve o ip bir yerinden incelir. Kimileri der ki: “İnceldiği yerden kopsun.” Ne de olsa, bırakmak kolaydır. Vefâ, onların dilinde yumuşak bir kelimedir sadece, ama yüreğe inmedi mi, hiçbir kelime tutm

Karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, Her adımın güneşi çağırır yoluna. Düşler yorgunsa eğer, korkma sakın, Umudun ışığı rehber olur adımına. Gökyüzü geniş, rüzgâr cesur, Kalbin ne kadar büyükse, dünya o kadar yakın. Her engel bir merdivendir, unutma, Yüksel, durma, hayat gülümser yeniden sana Yazan Korhan KÜLÇE

Bir gün gelir… En çok sevdiğin kişi, en çok kaçtığın hatıraya dönüşür. Bir ses, bir koku, bir gülüş… her şey seni ona götürür, Ama yolun sonu hep kendine çıkar. Çünkü insan, en derin yarasını kalbini en çok açtığı yerden alır. Bir bakışıyla dünyanı güzelleştiren, Bir susuşuyla içini yıkar. Zaman geçer; gözyaşı diner, sitem susar, hayat devam eder. Ama kalbinin içinde sessiz bir yankı kalır. Ne affedebilirsin, ne de tam unutabilirsin. Bir sabah aynaya bakarsın, Ve fark edersin

Bir bakışın düştü zamanıma Sessizlik bile güzelleşti o an. Belki tesadüf dedim önce, Sonra anladım: Kader, adını fısıldamış kalbime çoktan. Ve sen… tam zamanında geldin. Yazan Korhan KÜLÇE 21/10/2025

Zaman bir an durdu, belki de ben durdum, Gözlerin değdi, dünya sessizleşti. Bir yabancının bakışında buldum kendimi, Ve o anda, kader gülümsedi gizlice. Ve kalbim, adını fısıldadı ilk kez sessizce. Rüzgâr saçlarını okşadı, ben sana baktıkça, Ve dünya, seninle yeniden doğdu o anda. Yazan Korhan KÜLÇE 21/10/2025

Kötü bir zamanımda geldin… Rüzgâr susmuştu, ben de susmuştum. Kalbim yorgundu, gözlerim sığınacak bir yer arıyordu. Ne anlatacak gücüm vardı, ne de yeniden inanacak cesaretim. Dünya ağırdı, ben daha da ağırdım. Sonra sen geldin. Sessiz, sade, ama varlığınla dolu. Bir bakışın, karanlığın tonunu değiştirdi. Bir gülüşün, içimdeki küllerin arasından sıcaklığı uyandırdı. Şimdi düşünüyorum da… Belki de hayat, en doğru insanı hep en yanlış zamanda yollar. Ama sen geldin, ve o yanlış

Ben de bu gece öğrendim; ''İkinci bir şans kazanmak, ilk şansı kaybetmek demekmiş. Bize de öyle oldu'' Bazı güzellikler, sonsuza kadar sürmezmiş. Kalbinde kök salmasını istersin ama hayat sana onları sadece “bir zaman” için verirmiş. Bir bakışın sıcaklığı, bir sözün içtenliği, bir gülüşün bıraktığı iz… Hepsi bir gün, sessizce zamana karışır, silikleşir, yerini sessiz bir kabullenişe bırakırmış. Geriye o anların ışığı değil, ağırlığı kalırmış. ------ İşte bu bitişler yarım kal

Bir sabah, rüzgârın taşıdığı sessiz bir umutla uyandım. Perdelerin arasından süzülen ışık, Sanki bana yeni bir yol fısıldıyordu: “Bırak eski gölgeleri… gün yeniden başlıyor.” Adımlarım ürkekti belki, Ama yüreğimde hiç bilmediğim bir cesaret yeşeriyordu. Her şey susmuştu; sokaklar, hatıralar, geçmişin yankıları… Sadece kalbimin atışını duyuyordum — Yeni bir hayatın kıyısında, tam da orada duruyordum. Geride kalan her şey, Bir kitapta kapanmış sayfalar gibiydi artık. Ne kin var