Şairin kocası olmak zordur siz bilmezsiniz… Kadının kalbi derindir çünkü, suskunluğunda bile fırtınalar saklar; bir kelimeyle umut olur, bir nefesle bütün acılarını yeniden yazar. Sessiz durur adam, şairin kelimelerine karışmamayı öğrenir önce. Bazen bir satırın kenarında uyur, bazen bir mısranın gölgesinde bekler. Kadın yazarken, adam susmanın da bir emek olduğunu fark eder. Şair kadın sevmek cesaret ister; çünkü o, duygularını saklamaz, gizlediklerini yazıya, yazamadıkların

Gaipten bildiriyorum… Sesim rüzgârın arasına gizlenmiş bir fısıltı, gecenin en kırılgan anına düşmüş bir gölge. Beni duyanlar bilir, duyamayanlar zaten işaretlere bakmayı çoktan unutmuştur. Sana bir sır söyleyeyim: Zaman, düşündüğünüz gibi düz bir çizgi değildir. Kimi anlar var ki, siz henüz yaşamadan önce ben onları çoktan görmüş olurum. Bir çocuğun gözyaşını, bir adamın içinden geçen sessiz sitemi, bir kadının kalbinde sakladığı kırılgan sevinci… Hepsini, daha yaşanmadan du

Bazen birine kırıldığınız an değil, ona kırılacak gücü bile kendinizde bulamadığınız an başlar kopuş. Çünkü bir yerlerde sessizce şu duygu çöker: “Artık değmez.” Öfke yorulur, sitem susar, hesap sorma isteği kül olur. Kalbin kapıları gürültüsüzce kapanır; ne bir ses çıkar, ne bir iz bırakır. Sözcükler dilinizde düşüp ölür, duygular geri çekilip kendi karanlığına gömülür. Hiç açıklama beklemeden, hiçbir talepte bulunmadan içinizdeki mesafeyi büyütürsünüz. Ve bazı vedalar tam d

Patili bir çocuğa sahip olmanın en zor yanı; sabahın erken saatinde, uykulu gözlerle onu dışarı çıkarmak değildir. Ne yağmur altında sırılsıklam olmak, ne ayazda titreyerek çişini yapmasını beklemek, ne de bütün yorgunluğuna rağmen defalarca kapıyı açmaktır. Akşam dışarıdayken, onun evde seni beklediğini bilip huzursuzlanmak da değildir. İşinin en yoğun anında çişini yaptırmak için eve yetişmek değildir. Sıcakta, soğukta, yağmurda, rüzgârda onunla yürüyüp sonra koşar adım işi

Durdu öğretmene; Baba… Sana böyle seslenmek hiç zor olmadı; çünkü sen kapını bana damat olduğum için değil, evladınmışım gibi açtın. Evinize adım attığım gün yalnızca bir aileye değil, ömre yayılan bir terbiyeye, öğretmenliğin sessiz zarafetine girdim. Duruşunla anlattın, susuşunla öğrettin; insanlığın en temiz hâlini gösterdin bana. Uyarırken kırmadın, yol gösterirken yormadın. Her öğüdün bir defterin sayfasına değil, hayatımın en derin yerine yazıldı. Bugün Öğretmenler Günü

Evlilik, iki kalbin omuz omuza taşıdığı en ağır sorumluluktur. Hayatını dışarıdan gelecek beğeni ve yorumlara göre biçimlendirmek, evliliğe ihanettir. Bir insan “Eşim ne hisseder?” sorusunu bir kenara atıp, “Takipçilerim ne der?” diye düşünmeye başladıysa, sadakatin yönü çoktan kaymıştır. Gerçek bağlılık, ekran ışığına değil; yastığını paylaştığın, kalbini açtığın kişinin ışığına yönelmektir. Evli insanın önceliği, sosyal medyadaki yabancıların düşünceleri olamaz. Önceliği, e

.... Çünkü erkek dışarıda ne kadar savaşçı olursa olsun, kalbinin sığınağını sevdiği kadında arar. O sığınak boş kaldığında, erkek sessizce çöker, gürültü çıkarmadan, kimseye söylemeden. Bir tek kadın tutar onu ayakta; onun eksikliği ise en büyük yenilgidir. -------------------------------- Kadın erkeğinin yanında duruyorsa, bu sıradan bir sevgi değildir. Bu, zor kazanılmış bir güvenin, zamanla sınanmış bir sadakatin, ve kalbin derinliklerinden gelen bir seçimin ilanıdır. Kad

Ve unutma: Sen, birinin tereddütsüz seçtiği; Gururla yanında durduğu, savunduğu; Kıymetini bilerek emek verdiği kişi olmak için yaşıyorsun. ------------------------ Bazı insanlar bağlanmanın ağırlığını taşıyamaz. Sevilmek isterler ama sevginin gerektirdiği emeği gösteremezler; yanında birinin olmasını isterler ama bir ilişkinin sorumluluğunu almaya cesaret edemezler. Sen ise… İyiliğinle, sabrınla, hep açık bıraktığın kapınla onların hayatına sessizce karışırsın. Çünkü güvenme

Sonra ne oluyor biliyor musun? Geçiyor… Başta kalbini sıkan o düğüm, yutkununca acıtan o gölge, gecelerin ortasında ansızın gelen o sızı… hepsi, usul usul hafifliyor. Önce fark etmiyorsun bile; bir sabah uyanıyorsun, gözlerin aynı acıyla açılmıyor, elini kalbine götürdüğünde eskisi kadar titremiyor parmakların. Dünden kalan yükün, bugün omzunda daha sessiz. Konuşmayan bir iyileşme var içeride, kimseye söylemeden büyüyen bir dayanma hâli. Sonra anlıyorsun: kırıldığın yerden bi

Erkeğin kalbi, sevdiği kadına dokununca değişir. Onu korumak, kollamak, dünyanın en büyük sorumluluğu kadar en büyük başarısı olur içinde. Karısını sahiplenen erkek, zorbalıkla değil; sevgiyle, güvenle, omuz omuza durur yanında. Onun varlığına gölge değil, hayatına güç katar. Ve bilir ki, bir kadını mutlu edebilmek, yüreğini incitmeden yanında durabilmek, hayatın verdiği en değerli imtihandır. Bu imtihanı geçmek de erkeğin kendi içindeki zaferidir. Evin kapısı kapanınca dünya

Geçmişte yapılan hataların geleceği yok etmesi… Aslında bir yanılgıdan ibaret. Yine de insan, bazen kendi gölgesini bile karanlık sanacak kadar yorulur. Geçmiş, zamanın unutmayan eli gibidir; dokunduğu yerde iz bırakır, bıraktığı izden bir sessizlik sızar geleceğe. Ve insan, işte o sessizliğin içinde kendi adımlarını duyamaz olur. Bazı hatalar, gecenin yarısında kalbe saplanan ince bir sızı gibi büyür; adını koyamazsın, ama varlığını her nefeste hissedersin. Gelecek o anda kü

🐾 ALİS 🐾 Patili küçük zıp zıp kızım Alice için Evde bir neşe var; adı Alis. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, patilerini yere vurur, sanki “Haydi! Gün başladı!” der. Gözlerinde pırıl pırıl bir yaşam sevinci, kuyruğunda rüzgârla yarışan bir mutluluk yelkeni… Her sabah, sanki dünya onun için yeniden doğar. Her adımı bir oyun, her nefesi bir maceradır. Alis’in küçük evreninde hüzün yoktur. Bir top gördü mü bayram eder, bir gölge kıpırdasa peşine düşer. Yere düşen bir yaprak bile

Ayrı uyandığımız sabahlara özür borçluyuz. Bir zamanlar aynı rüyayı paylaşan iki yorgun yürektik. Şimdi o rüya, her sabahın ilk sessizliğinde yankılanıyor. Bazen hâlâ senin sesinle uyanıyorum, yanımda olduğunu sanıyorum bir an, sarılmak istiyorum, ama elim boşluğa uzanıyor. O anda anlıyorum, bazı eksikliklere alışılıyor sadece, geçmiyor. Bir zaman vardı, gözlerimiz aynı sabaha bakardı. Senin nefesin pencereye dokunurdu, benim umutlarım sana. Bir ışık vardı o sabahlarda, adı m

Eşim Özlem SABA'ya ; HER SABAH SANA VARIYORUM Bir yıldız kaymıştı o gece, gökyüzü sessizdi, ama içim değil. Bir dilek tutmuştum sessizce, adı senmişsin Ne yalnızca doğum günlerinde, ne de özel bir vakitte… Ben seni, bir çayın buharında, bir sabahın ilk ışığında, bir şarkının ortasında buldum. Zaman geçti, değişti her şey, ama bir şey kaldı aynı: Sana olan sevgim. Sessizce büyüyen, derine kök salan bir umut gibi. Ellerin, avuçlarımda duran bir söz. Her seferinde yeniden söyler

Zamana yenilmiş… Artık bir fotoğraf kadar sessiz o kadın. Ne sesi var rüzgârda, ne izi kaldı günlerin içinde. Bir vakit gülüşüyle sabahı uyandıran, bakışıyla akşamı susturan o kadın, şimdi yok. Kim bilir nereye gitti? Belki bir rüyanın içine saklandı, belki bir şehrin unutulmuş sokağında kaldı adı. Ne adresi belli, ne dönüşü. Bazı insanlar giderken bütün yolları da beraberinde götürür. Bir fotoğraf kaldı geriye. Solgun, sessiz, ama canlı gibi. Gözlerinde hâlâ bir şey var, san

"İnceldiği yerden kopsun demek, yolda bulanların vefâsıdır. İnceldiği yere düğüm atmak ise sâdıkların şiârı." .................................... Aşk… Bir iptir bazen, iki kalp arasında uzanan. Başta güçlüdür, sıcacık, güven dolu. Sonra zaman gelir, rüzgâr eser, kelimeler yorulur, ve o ip bir yerinden incelir. Kimileri der ki: “İnceldiği yerden kopsun.” Ne de olsa, bırakmak kolaydır. Vefâ, onların dilinde yumuşak bir kelimedir sadece, ama yüreğe inmedi mi, hiçbir kelime tutm

Her sabah doğar kelimeler seninle. Kahve kokusu, uykunun kenarında unutulmuş bir rüya gibi dolandırır odayı. Kalem ucu yıpranır düşlerinden, Her harf, senden kalan bir nefesle yazılmak ister, Her kelime, senin kalbinden süzülür gibi doğar. Bir kadın oturur orada. Ne süslenmiş bir yalnızlık, Ne de eksik bir varlık... Kendine sığan bir kadındır o. Kendi sessizliğine anlam, Kendi eksikliğine şiir katan. Kırıldığı yerden ışık sızan, Suskunluğunu bile zarafetle taşıyan. Sözlerinde

Zaman, takvim yapraklarını sessizce dökerken, Ben hâlâ ilk cümlenin tazeliğiyle okuyorum seni. Ne bir şiirin yarım kalmış dizesi olduk biz, Ne de unutulmuş bir kelimenin küskün yankısı… Sen, harf harf kalbime kazınmış bir şiirsin; Ve ben, her virgülünde yeniden atan bir kalp gibi, Seni yaşıyorum, sessiz, ama sonsuz bir mısra gibi. Kötü günlerimiz de geçti bu sayfalardan… Sesine sinen yorgunluklar, Gözlerine düşen o ince, sessiz kırıklar… Ama biz, kelimelerin sustuğu yerde bil

Karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, Her adımın güneşi çağırır yoluna. Düşler yorgunsa eğer, korkma sakın, Umudun ışığı rehber olur adımına. Gökyüzü geniş, rüzgâr cesur, Kalbin ne kadar büyükse, dünya o kadar yakın. Her engel bir merdivendir, unutma, Yüksel, durma, hayat gülümser yeniden sana Yazan Korhan KÜLÇE

Bir gün gelir… En çok sevdiğin kişi, en çok kaçtığın hatıraya dönüşür. Bir ses, bir koku, bir gülüş… her şey seni ona götürür, Ama yolun sonu hep kendine çıkar. Çünkü insan, en derin yarasını kalbini en çok açtığı yerden alır. Bir bakışıyla dünyanı güzelleştiren, Bir susuşuyla içini yıkar. Zaman geçer; gözyaşı diner, sitem susar, hayat devam eder. Ama kalbinin içinde sessiz bir yankı kalır. Ne affedebilirsin, ne de tam unutabilirsin. Bir sabah aynaya bakarsın, Ve fark edersin