BÖLÜM 1 – SABAHIN SESSİZLİĞİ Fethiye sabahları, dünyanın geri kalanından kopuk, sanki bir ressamın fırçasından çıkmış bir tablo gibiydi. Babadağ’ın yamaçları hâlâ sabahın serinliğiyle örtülmüş, zirveler hafif sis bulutlarının içinde kaybolmuştu. Limandaki balıkçı tekneleri sessizce halatlarını gerdiriyor, motorlarını çalıştırmadan önce denizin huzurlu nefesini dinliyordu. Tuzlu deniz kokusu, çarşıdaki taze ekmek ve çay buharıyla karışıyor, küçük taş sokaklardan gelen köpek ha

Bir sabah sessizce doğar gün, Pencereden içeri dolan ışık gibi girersin hayata. Ne bir davet, ne bir hazırlık gerek, Varlığın yeter… her şey yerli yerine oturur. Sesin... Sesin kalabalık bir şehri susturur. Bir cümle kurarsın, Zaman bile dinler, saatler nefesini tutar. Yanında, en sıradan sokaklar bile Bir aşk hikâyesine dönüşür. Gülüşün… Gülüşün bir yaz akşamı gibidir, İnsanın içini ısıtır, Hiç plan yapmadan bir yerlere gitmek ister insan; Sadece o anı uzatmak için. Saçların

Günümüz modern hayat anlayışına göre, kadının özgürce yaşama hakkı vardır. Bu hak ona doğuştan verilmiştir; hiçbir erkek, aile ya da toplum bu hakkı elinden alamaz. Kadın ister çalışır, ister her gece gezer; ister dünyayı dolaşır, ister kendi sessiz köşesine çekilir. Kendi bedeni, düşünceleri ve yaşamı üzerinde söz hakkı yalnızca kendisine aittir. Bazı modern çevrelerde, kadının bedenini ve benliğini istediği kadar erkekle paylaşmasının onu “kötü” bir kadın yapmayacağı savunu

Kadını ile mücadeleye giren her Erkek kaybetmeye mahkumdur. Kadın bu mücadeleyi muhakkak ki kazanır. Peki ama ne kazanır? Başka bir zafer mi? Yalnızlık mı? Gurur mu? Özgürlük mü? Hepsi mi? Ama en çok da bir gerçeği kazanır kadın: Sevginin bir savaş alanında büyüyemeyeceğini… Bir ilişkide galip gelmenin aslında iki taraf için de bir şeyleri yitirmek anlamına geldiğini… Ve bazen, kazanmak denen şeyin, aslında sonsuz bir yalnızlık olduğunu ------------------------------------ Ev

“Bir kadın gitmeden önce birçok kez içinden gider.” Ve Murat, sessizliğin ortasında ilk kez bu kadar net anladı: Bir kadını kaybetmek bazen tek bir büyük yanlışla değil, yüzlerce küçük “umursamama”yla olur. I. Sessizliğin Başlangıcı “Bazen sevgi, söylenmeyen bir cümlenin gölgesinde yavaş yavaş solar.” Murat, farkında olmadan değişmişti. Başlangıçta sevgi dolu gözlerle baktığı Ayşen’e artık yorgun ve sabırsız ifadelerle dönüyordu. Ayşen konuşurken gözleri telefonda, kulağı baş

Ve bazen, aşkı bitiren şey bir ihanet değil; geçmişin kalpte yankılanan sesi olurdu. Bir taraf değişmişken, diğer taraf hâlâ aynı noktada duruyorsa… zaman bile bazen iyileştiremezdi. ***Akşamın Eşiğinde; Güneş batmaya yüz tutmuştu. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, salonun içine uzun gölgeler düşürüyordu. Mert, pencerenin önünde ayakta duruyor, ellerini sımsıkı kenetlemişti. Sanki ellerini bıraktığında tüm kelimeler dökülüp yere dağılacak, bir daha toplanamayacaktı. Zey

Bir kadının kalbi… Dışarıdan bakıldığında sessiz, gösterişsiz bir yapı gibi durur. Oysa içinde yıllarca örülmüş duvarlar, çocukluk hayallerinden yoğrulmuş tuğlalar, sevgiyle harçlanmış umutlar vardır. Her kız çocuğu, bilinçli ya da değil, içten içe bir kale kurar kendine. Bir gün o kaleye bir adam gelir, kapıyı çalar. O kapı, güvenin sesine açılır; içeriye sadece sevgiyle gelen alınır. Bir kocanın ilgisi, sevgisi işte tam da o kalenin duvarlarını koruyan nöbetçiler gibidir. K

Sabah yine aynı sessizlik. Pencerenin önünde oturuyorum. Güneş, karşı binanın duvarına tam o alışılmış açıyla vuruyor. Ne bir eksik, ne bir fazla. Zaman sanki her sabah aynı sahneyi yeniden oynatıyor bana. Düşünmemeye çalışıyorum. Ya da belki de gerçekten hiçbir şey düşünmüyorum. Belki bu hâlim, en dürüst hâlim. Son zamanlarda insanların bana kızgın olduğunu hissediyorum. Bunu söylemelerine gerek yok. Bakışlarından belli. Sanki içlerinden biriken bir şey, yanımdan geçerken ha