Nermin bir zamanlar dansı nefes almak kadar doğal yaşardı. Mutfakta çay kaynarken ayakları ritme girer, salonun ortasında dönerken saçları havanın hafifliğine karışırdı. Müzik onun için sadece bir ses değil, kalbinin dışarıya açılan gizli penceresiydi. Sonra bir gün… Kimsenin tam anlayamadığı bir sessizlik çöktü içine. Ne bir kavga, ne bir kırılma… Sanki biri göğsündeki görünmez bir düğmeye dokunmuş ve ışığını kısmıştı. Hiçbir şarkı artık onu çağırmıyordu. O eski ritimler, ya

Rüzgâr, karanlık dağların arasında yankılanıyor, eski taş evlerin duvarlarına çarpıp iniltiler bırakıyordu. Kış erken gelmişti bu yıl. Köyün üstüne ağır bir sessizlik çökmüştü; bacalardan çıkan dumanlar, gökyüzüne yavaşça süzülen gri dualar gibiydi. Çocuklar çoktan evlerine çekilmiş, yaşlılar soba başında mırıldanarak geçmişi yatıştırmaya çalışıyordu. Ama kimse o tepenin ardındaki eve bakmazdı. Çünkü o evde hâlâ birinin yaşadığı söylenirdi. Bir kadının. Bir cadının. Adı Lirya

YALNIZLIĞA TUTULAN NOTLAR: BİR ADAMIN KAYIP SABAHLARI *** Bölüm 01: Yalnızlığa Uyanış Bugün sensizliğin ilk sabahına sokakta uyandım. Böyle olmasını istedim Soğuktan kıvrılmış bedenimle, uykudan çok yorgunluğun ağırlığı vardı üzerimde. Etrafımdan geçen rüzgâr bile tenime yabancı geldi; sen gidince sanki hava bile beni tanımayı bıraktı. Evin sessizliğini değil, bu kez sokağın sert sessizliğini duydum. Ne adımlarının sesi vardı, ne mutfakta kaynayan kahvenin sıcak kokusu… Sokak

Bölüm - Son Nefesin Günlüğü ( Barış ) Gece öylesine sessizdi ki, sanki dünya nefesini tutmuş, zamanı beklemeye almıştı. Direksiyonun üzerinde ellerim titriyordu. Yanımda Aylin vardı; başı cama yaslı, nefesi incecik, kırılgandı. Her soluk alışında biraz daha kayboluyordu bu dünyadan; sanki varlığı yavaşça eriyordu elimden. Farların ışığında yol uzayıp gidiyordu. Her metre, kalbime bir ağırlık daha ekliyordu. Bir insan anlıyor ki, dualar bazen tek bir bedeni yaşatmak için edili

O adam artık direnmiyordu. Sevdiği geri gelmeyecekti, anlamıştı. Sevgi… sadece sessizlikle iyileşiyordu, başka yolu yoktu. Daha önce de yaşamıştı, biliyordu. Kalbi bir zamanlar senin nefesinle çarpıyordu. Sabahları gözlerini açar açmaz sevimli gülüşünü görürdü. Kahvenin buharı, pencerenin ardındaki rüzgar, hatta sokaktan gelen kuş sesleri bile sana dair bir şeyler taşırdı. Şimdi, hepsi sadece sessizlikti. Gece boyunca dolanan gölgeler gibi, varlığın yokluğunda dolaşıyordu oda

...Ve Kıvanç o sabahın sonunda, bunu nihayet anladı: Bazı aşklar bitmez; sadece hatıraya dönüşür. Ama hatıra da bir tür sadakattir. Aşk, bazen bir insanı değil, o insanın bir zamanlar sende bıraktığı izi sevmektir. Ve o iz, yaşamaya devam eder, sen unutsan bile. ----------------------------- Kıvanç artık sabahları tek başına uyanıyordu. Eskiden Esra’nın nefesiyle ısınan o oda, şimdi soğuk bir sabahın içindeydi. Yatağın diğer tarafı boştu; ama sanki hâlâ onun silueti oradaydı.

GİRİŞ Sigarasının alevi, evin sessizliğinden ve sevdiklerinin nefesinden daha değerli olan her eş ve anne, fark etmeden kendi gölgesini uzatır. Kendisini unutur, çocuklarını unutur; dumanın ardında kaybolur. Evde sessizlik ağırdır, nefes aldırmaz. Duman, odaları kaplar, zaman donmuş gibi kalır, ve gölgeler büyür. İçindeki sessizlik, suskunluğun en derin haliyle kendini hissettirir. 1. BÖLÜM - SESSİZ AKŞAMLAR Ev sessizdi. Ama bu sessizlik huzurdan değil; tükenmişlikten, bıkkın

I. BÖLÜM — GECENİN NABZI Fethiye’nin kalbi, geceleri de atar. Ama Paspatur’unki, başka çarpar. Taş sokaklar, yüzyılların suskunluğunu taşır; duvarlar deniz tuzu ve eski hikâyeler kokar. Rüzgâr, rakı ve pişmanlık taşır; her köşe bir hatıranın eşiği, her gölge bir itirafın bekçisidir. Fakat o gece, fısıltılar sustu. Bir çığlık, taş duvarlara çarpıp yankılandı; sonra bir sessizlik çöktü — ağır, derin, boğucu… sanki zaman nefesini tutmuştu. Saat üçe geliyordu. Gökyüzü, bulutların

“Mutlu değilim belki,” dedi, “ama barıştım.” --------- Bölüm 1 : Başlangıç ve Bitiş Arasında Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülüyordu. Murat, gözlerini açtığında odadaki sessizlik ona yabancı gelmedi. Yıllardır aynı sessizlikle uyanıyordu, alışkanlığın, kabullenişin sessizliği. Bir zamanlar aynı yatakta dönüp birbirine gülümseyen iki insan, şimdi birbirinin sırtına dönmüştü. Ayşe’nin nefesi derinden ve ritmikti. Murat, onun yüzüne baktı bir an. Göz kapaklarının a

SUSKUN KIYILAR - I. ŞEHİRDEN KAÇIŞ Şehrin merkezindeki otobüs terminalinden çıktığında sabahın ilk ışıkları dağların üzerinden süzülüyordu. Erkan, elindeki küçük çantayı omzuna attı, derin bir nefes aldı. Hava tuz ve çam kokuyordu. Fethiye sabahları, İstanbul’un hiçbir sabahına benzemiyordu. Burada zaman yürümüyor, sanki nefes alıyordu. On iki yıl boyunca şehirde yaşamıştı. Bir reklam ajansında çalışıyor, sabahlara kadar süren sunumlarla, kampanyalarla, teslim tarihleriyle bo

BÖLÜM 1 – SABAHIN SESSİZLİĞİ Fethiye sabahları, dünyanın geri kalanından kopuk, sanki bir ressamın fırçasından çıkmış bir tablo gibiydi. Babadağ’ın yamaçları hâlâ sabahın serinliğiyle örtülmüş, zirveler hafif sis bulutlarının içinde kaybolmuştu. Limandaki balıkçı tekneleri sessizce halatlarını gerdiriyor, motorlarını çalıştırmadan önce denizin huzurlu nefesini dinliyordu. Tuzlu deniz kokusu, çarşıdaki taze ekmek ve çay buharıyla karışıyor, küçük taş sokaklardan gelen köpek ha

Kadını ile mücadeleye giren her Erkek kaybetmeye mahkumdur. Kadın bu mücadeleyi muhakkak ki kazanır. Peki ama ne kazanır? Başka bir zafer mi? Yalnızlık mı? Gurur mu? Özgürlük mü? Hepsi mi? Ama en çok da bir gerçeği kazanır kadın: Sevginin bir savaş alanında büyüyemeyeceğini… Bir ilişkide galip gelmenin aslında iki taraf için de bir şeyleri yitirmek anlamına geldiğini… Ve bazen, kazanmak denen şeyin, aslında sonsuz bir yalnızlık olduğunu ------------------------------------ Ev

“Bir kadın gitmeden önce birçok kez içinden gider.” Ve Murat, sessizliğin ortasında ilk kez bu kadar net anladı: Bir kadını kaybetmek bazen tek bir büyük yanlışla değil, yüzlerce küçük “umursamama”yla olur. I. Sessizliğin Başlangıcı “Bazen sevgi, söylenmeyen bir cümlenin gölgesinde yavaş yavaş solar.” Murat, farkında olmadan değişmişti. Başlangıçta sevgi dolu gözlerle baktığı Ayşen’e artık yorgun ve sabırsız ifadelerle dönüyordu. Ayşen konuşurken gözleri telefonda, kulağı baş

Ve bazen, aşkı bitiren şey bir ihanet değil; geçmişin kalpte yankılanan sesi olurdu. Bir taraf değişmişken, diğer taraf hâlâ aynı noktada duruyorsa… zaman bile bazen iyileştiremezdi. ***Akşamın Eşiğinde; Güneş batmaya yüz tutmuştu. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, salonun içine uzun gölgeler düşürüyordu. Mert, pencerenin önünde ayakta duruyor, ellerini sımsıkı kenetlemişti. Sanki ellerini bıraktığında tüm kelimeler dökülüp yere dağılacak, bir daha toplanamayacaktı. Zey

'Hayat, bazen sessizce bizi iki yolun kavşağına getirir. Birinde “kalmak” yazar; alışkanlıkların, hatıraların yolu… Diğerinde “gitmek”; belirsiz ama özgürleştirici bir patika. İnsan, çoğu zaman kalbiyle aklı arasında sıkışır.' Bazen Sevmek, Bırakmaktır Ahmet’in hayatı, farkında olmadan bir eksenin etrafında dönmeye başlamıştı; o eksenin adı Melisti. Güne sabah alarmının sesiyle değil, onun gülüşünün hayaliyle uyanıyor; gününü planlarken aklında hep “Melis ne düşünür?” sorusu

🌿 “Ritmini Bulmak” Yağmurun ince bir perde gibi şehrin üzerine örüldüğü o sabah, Fethiye, sanki derin bir düşünceye dalmıştı. Gökyüzü...

Koray sabahları erken uyanmayı her zaman severdi ama artık bu sabahların anlamı bambaşkaydı. Pencereden süzülen gün ışığı, odanın içine...

Bir zamanlar, ışıkların hiç sönmediği bir şehir vardı. Gökyüzü, geceleri bile yıldızsızdı; çünkü her köşe başı, her cadde, her vitrin göz...

**Çünkü kaybettiklerimiz, çoğu zaman bize hayatın en derin sırlarını öğretir. Zamanı, sevgiyi ve insanı değerli kılmak cesaret ister. Ve...

‎‎“Bıraktığımız, bıraktığımız yerde değildir ya da ‎bulduğumuz, bıraktığımız kişi değildir. ‎Ve bazı aşklar, geri dönüldüğünde yalnızca...