Ondan bir sevgi kırıntısı, küçücük bir gülümseme, minik bir temas, saniyelik bir sarılma ufak bir teşekkür alabilmek için kendine yaptığın, sana yaptığı saygısızlığı fark ettiğin o an… İnsan o an birden uyanmaz. Yavaş yavaş olur bu fark ediş. Mesela plan yaparsınız. Gününü, akşamını bu plana göre ayarlarsın. O son anda bir bahane ile iptal eder. Mesela yanında heyecanla bir şey anlatırsın. Gözleri telefonuna kayar. Cümlelerin havada kalır. Ama sen yine de “dalgındır” dersin.

.....Çünkü beyin yeniliği sever. Tanıdık olanı sıradanlaştırır. Sahip olduğumuza alışır. Biz heyecanı sevgi sanıyoruz. Yoğunluğu bağlılık sanıyoruz. Rutin başlayınca “yanlış kişi” diyoruz. Belki de sorun, huzuru sıkıcılık; güveni sıradanlık; istikrarı da aşkın ölümü sanmamız. ----------------------------------------- Yeni bir ilişkiye başlarız, her şey büyülü gelir. Evlendiğimizde kalbimiz hızlı atar, “işte bu” deriz. Sonra zaman geçer. İlişki gündelik hayata karışır. Evlilik

Toksik bir iş yeri sadece mesai saatlerinde yaşanmaz. Kapıdan çıkınca bitmez. Seninle birlikte eve gelir. Önce ruh haline yerleşir. Sonra sabrına. En son da sevdiklerine taşar. İş yerinde yuttuğun cümleler, evde tahammülsüzlüğe dönüşür. Orada sustuğun haksızlık, evde ses yükseltme olur. Orada değersiz hissettiğin anlar, evdeki sevgiyi bile algılayamamana sebep olur. İnsan çoğu zaman şunu fark etmez: İşte yaşadığı gerilimle değil, o gerilimi içine atmasıyla tükenir. Çünkü bast

Güzel veda, yalnızca bir bitiş değildir; sessiz bir başlangıçtır. Her veda, boşluğu dolduran bir anlayış, huzur ve kabulleniş sunar. Ve işte o zaman, hayatın kalan anları değer kazanır, ruh özgürleşir, yeni bağlar geçmişin gölgesinden bağımsız, saf ve gerçek bir şekilde kurulabilir. ----------------------------------- Bir şeyler tükendiğinde, onları kesip atmak, yok saymak ya da “unuttum” demek kolaydır. Ama gerçek veda, basit bir bırakış değildir; ruhun derinliklerine işleye

Karaktersiz Erkek Sorunsalı; Bölüm: ...... ? Kaç Olduğunu Ben de Unuttum Lütfen videoyu izlemek için linke tıklayınız. https://www.facebook.com/share/r/183nuVtooz/ “Karaktersiz erkek olmak, artık yalnızca kişisel bir zafiyet ya da ahlaki bir aksaklık değil, bilinçli bir tercihe, hatta bazı çevrelerde normalleşmiş bir yaşam tarzına dönüştü.” Karısının mahremiyetini koruyamamak değil mesele; onu isteyerek vitrine koymak. “Herkes yapıyor” diyerek kendini aklayan, izlenmeyi onurd

Sosyal medyada sürekli tekrar edilen “kadınlar sadık, erkekler aldatır” anlatısı gerçeği çarpıtmaktır. Asıl sadık olan erkektir. Bugün toplumlarda bir erkeklik sorunu olduğu doğrudur; ancak bu babaların oğullarını yetiştirememeleri ve çoğu zaman kadınların erkek çocukları yanlış yetiştirmelerinden kaynaklıdır. Sorumluluk görmeden büyüyen erkek, sadakati bir görev değil bir seçenek sanır. Sadakat, erkeğin yalnızca bir kadına verdiği söz değildir. Vatanına, ailesine, toplumuna

Evli olduğu hâlde bekar gibi yaşayan bazı erkeklerin hikâyesi, çoğu zaman yüzeysel biçimde anlatıldığı gibi sadakatsizlik arzusundan ya da sorumluluktan kaçıştan ibaret değildir. Bu tablo, evin içinde başlayan uzun bir duygusal ihmalin, saygısızlığın ve rol kaymasının sonucudur. Kadının ilgisizliği, saygısızlığı, duygusal temasın giderek azalması, erkeğin yalnızca yapılacak işler ve eksikler üzerinden hatırlanması; erkeği evliliğin içinde görünmez kılar. Görülmeyen, dinlenmey

Çoğu ilişki, aldatmayla ya da büyük bir kavgayla değil; bitmeyen memnuniyetsizlikle sona erer. ------------------------ Ve çoğu zaman memnuniyetsiz kadın şunu fark etmez: Erkeği daha iyi hâle getirdiğini sanırken, onu içten içe aşındırır. Daha fazlasını isterken, verilenleri görünmez kılar. Talep arttıkça değer azalır. Sürekli şikâyet eden kadın, erkeği büyütmez; onu sürekli kendini ispat etmek zorunda kalan birine dönüştürür. Bu hâl bir süre sonra mücadele değil, yorgunluk ü