Bazı insanlar vardır, bir günleri diğerine benzemez ama dertleri hep aynıdır. Sürekli şikayet eden insanlardır Hayatında güzel şeyler olsa bile, gözünü hep eksik olana diker. Ya hava fazlasıyla sıcaktır ya da soğuktur, ya insanlar vefasızdır ya da kader ona adil davranmamıştır. O aslında mutsuz değildir; mutsuz olmayı alışkanlık hâline getirmiştir. Şikayet, onun için bir iletişim biçimidir artık. Duyulmak, fark edilmek, ilgi görmek ister, ama sesi hep sitemle karışır. Kendini

Bir kadın bir kez kırıldığında, o eski hâline dönmez. Aynı erkeğe baktığında bile artık başka bir kadın gibidir, temkinli, sessiz, ölçülü. Artık sadece sözlere değil, sessizliklere de dikkat eder. Bir bakışı, bir susuşu, bir geç kalışı bile anlam taşır onun için. Çünkü güven bir kere yıkıldığında, bir daha eskisi gibi kurulmaz. Ne kadar sevse de, kalbinin bir köşesinde hep o sızı kalır: “Ya yine aynı acıyı yaşarsam?” O yüzden gider bazen. Gitmese bile, içinden uzaklaşır. Kend

Artık Aşık Olmadığını Söyleyen Kadın İçin Çaba Gösterilir mi? Kadının ağzından şu cümle döküldüğünde: “Artık sana âşık değilim…” bu yalnızca bir duygunun bitişi değil, bir dönemin sessiz vedasıdır. Bu cümle öylesine, öfkeyle ya da kırgınlıkla söylenmez. O kelimelerin ardında aylarca biriken suskunluk, hayal kırıklığı ve içten içe yanan bir sabır vardır. Kadın kolay vazgeçmez. Sevdiğinde bütün benliğiyle sever; kalbiyle, gururuyla, inancıyla… Ama bir kadın artık sevmiyorsa, or

Artık kimse kimseyi duymuyordu. Sokakta yürürken insanların gözlerine bakmamayı çoktan öğrenmişti. Çünkü orada uzun zamandır hiçbir şey yoktu; ne sıcaklık, ne merak, ne de vicdan. Sadece boşluk… Tükenmiş bir insanlığın, yavaş yavaş çürüyen artıkları. O, buna “insanlığın zombi hali” diyordu. Yürürlerdi, konuşurlardı, gülerlerdi hatta birbirlerine sarılırlardı ama hiçbir şey hissetmezlerdi. Her biri kendi küçük hırsının, kendi sahte mutluluğunun tutsaklığında yaşıyordu. Bu yüzd

SUSKUN KIYILAR - I. ŞEHİRDEN KAÇIŞ Şehrin merkezindeki otobüs terminalinden çıktığında sabahın ilk ışıkları dağların üzerinden süzülüyordu. Erkan, elindeki küçük çantayı omzuna attı, derin bir nefes aldı. Hava tuz ve çam kokuyordu. Fethiye sabahları, İstanbul’un hiçbir sabahına benzemiyordu. Burada zaman yürümüyor, sanki nefes alıyordu. On iki yıl boyunca şehirde yaşamıştı. Bir reklam ajansında çalışıyor, sabahlara kadar süren sunumlarla, kampanyalarla, teslim tarihleriyle bo

Bir gün gelir… En çok sevdiğin kişi, en çok kaçtığın hatıraya dönüşür. Bir ses, bir koku, bir gülüş… her şey seni ona götürür, Ama yolun sonu hep kendine çıkar. Çünkü insan, en derin yarasını kalbini en çok açtığı yerden alır. Bir bakışıyla dünyanı güzelleştiren, Bir susuşuyla içini yıkar. Zaman geçer; gözyaşı diner, sitem susar, hayat devam eder. Ama kalbinin içinde sessiz bir yankı kalır. Ne affedebilirsin, ne de tam unutabilirsin. Bir sabah aynaya bakarsın, Ve fark edersin

Bir bakışın düştü zamanıma Sessizlik bile güzelleşti o an. Belki tesadüf dedim önce, Sonra anladım: Kader, adını fısıldamış kalbime çoktan. Ve sen… tam zamanında geldin. Yazan Korhan KÜLÇE 21/10/2025

Zaman bir an durdu, belki de ben durdum, Gözlerin değdi, dünya sessizleşti. Bir yabancının bakışında buldum kendimi, Ve o anda, kader gülümsedi gizlice. Ve kalbim, adını fısıldadı ilk kez sessizce. Rüzgâr saçlarını okşadı, ben sana baktıkça, Ve dünya, seninle yeniden doğdu o anda. Yazan Korhan KÜLÇE 21/10/2025