GİRİŞ Sigarasının alevi, evin sessizliğinden ve sevdiklerinin nefesinden daha değerli olan her eş ve anne, fark etmeden kendi gölgesini uzatır. Kendisini unutur, çocuklarını unutur; dumanın ardında kaybolur. Evde sessizlik ağırdır, nefes aldırmaz. Duman, odaları kaplar, zaman donmuş gibi kalır, ve gölgeler büyür. İçindeki sessizlik, suskunluğun en derin haliyle kendini hissettirir. 1. BÖLÜM - SESSİZ AKŞAMLAR Ev sessizdi. Ama bu sessizlik huzurdan değil; tükenmişlikten, bıkkın

Zamana yenilmiş… Artık bir fotoğraf kadar sessiz o kadın. Ne sesi var rüzgârda, ne izi kaldı günlerin içinde. Bir vakit gülüşüyle sabahı uyandıran, bakışıyla akşamı susturan o kadın, şimdi yok. Kim bilir nereye gitti? Belki bir rüyanın içine saklandı, belki bir şehrin unutulmuş sokağında kaldı adı. Ne adresi belli, ne dönüşü. Bazı insanlar giderken bütün yolları da beraberinde götürür. Bir fotoğraf kaldı geriye. Solgun, sessiz, ama canlı gibi. Gözlerinde hâlâ bir şey var, san

Her ilişki, bir hikâyedir ve istisnasız her ilişki 5 aşamadan geçer. İki yabancının birbirine dokunduğu, birlikte yaşamayı öğrenmeye çalıştığı bir yolculuktur. Ama bu yolculuk, sadece “aşık olmak”tan ibaret değildir. Gerçek ve başarılı bir ilişki; çekimle başlar, çatışmayla sınanır, affetmeyle olgunlaşır, takım olmayı öğrenir ve sonunda bir mirasa dönüşür. İşte her ilişkinin geçmek zorunda olduğu 5 aşama: 1️⃣ ÇEKİM AŞAMASI – BÜYÜLÜ BAŞLANGIÇ Her şeyin başladığı, kalbin hızla

I. BÖLÜM — GECENİN NABZI Fethiye’nin kalbi, geceleri de atar. Ama Paspatur’unki, başka çarpar. Taş sokaklar, yüzyılların suskunluğunu taşır; duvarlar deniz tuzu ve eski hikâyeler kokar. Rüzgâr, rakı ve pişmanlık taşır; her köşe bir hatıranın eşiği, her gölge bir itirafın bekçisidir. Fakat o gece, fısıltılar sustu. Bir çığlık, taş duvarlara çarpıp yankılandı; sonra bir sessizlik çöktü — ağır, derin, boğucu… sanki zaman nefesini tutmuştu. Saat üçe geliyordu. Gökyüzü, bulutların

"İnceldiği yerden kopsun demek, yolda bulanların vefâsıdır. İnceldiği yere düğüm atmak ise sâdıkların şiârı." .................................... Aşk… Bir iptir bazen, iki kalp arasında uzanan. Başta güçlüdür, sıcacık, güven dolu. Sonra zaman gelir, rüzgâr eser, kelimeler yorulur, ve o ip bir yerinden incelir. Kimileri der ki: “İnceldiği yerden kopsun.” Ne de olsa, bırakmak kolaydır. Vefâ, onların dilinde yumuşak bir kelimedir sadece, ama yüreğe inmedi mi, hiçbir kelime tutm

“Mutlu değilim belki,” dedi, “ama barıştım.” --------- Bölüm 1 : Başlangıç ve Bitiş Arasında Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülüyordu. Murat, gözlerini açtığında odadaki sessizlik ona yabancı gelmedi. Yıllardır aynı sessizlikle uyanıyordu, alışkanlığın, kabullenişin sessizliği. Bir zamanlar aynı yatakta dönüp birbirine gülümseyen iki insan, şimdi birbirinin sırtına dönmüştü. Ayşe’nin nefesi derinden ve ritmikti. Murat, onun yüzüne baktı bir an. Göz kapaklarının a

Karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, Her adımın güneşi çağırır yoluna. Düşler yorgunsa eğer, korkma sakın, Umudun ışığı rehber olur adımına. Gökyüzü geniş, rüzgâr cesur, Kalbin ne kadar büyükse, dünya o kadar yakın. Her engel bir merdivendir, unutma, Yüksel, durma, hayat gülümser yeniden sana Yazan Korhan KÜLÇE

Bazı insanlar vardır, bir günleri diğerine benzemez ama dertleri hep aynıdır. Sürekli şikayet eden insanlardır Hayatında güzel şeyler olsa bile, gözünü hep eksik olana diker. Ya hava fazlasıyla sıcaktır ya da soğuktur, ya insanlar vefasızdır ya da kader ona adil davranmamıştır. O aslında mutsuz değildir; mutsuz olmayı alışkanlık hâline getirmiştir. Şikayet, onun için bir iletişim biçimidir artık. Duyulmak, fark edilmek, ilgi görmek ister, ama sesi hep sitemle karışır. Kendini