Günümüz dünyasında bazı kadınlar, sosyal medya aracılığıyla verdikleri sessiz ama güçlü mesajlarla âdeta görünmez bir ilan panosu açıyorlar: “Evliyim ama müsaitim.” Bunu her zaman açık saçık pozlarla yapmaları gerekmez. Bazen sadece buğulu bir bakış, abartılı bir makyaj ya da filtrelerle parlatılmış bir portre bile bu mesajı taşır. Dudakların büzülüşü, baygın, flu bakışların ardındaki davetkâr hava, parmak uçlarını dudaklarının arasına alarak erotik bir çağrı… Böyle bir portr

Bir ilişki değil, Ruhuma dokunacak bir varlık istiyorum. Sustuğumda susabilen, Sessizliğimi korkmadan dinleyebilen birini. Bir filmin ortasında, Başını omzuma bırakıp uyuyabilsin, Nefesinin sıcaklığı, Geceyle aramdaki tek kelime olsun. Birlikte gülelim, Ta ki nefesimiz yetmeyene kadar, Zamanı unutalım, Dünya bir anlığına sadece biz olalım. Çocukluğumu anlatırken, Sözlerime değil, sesimin titremesine kulak versin, Bir avuç mısır, bir avuç anı, İkimizden bir hikâye doğursun. Bi

'Hayat, bazen sessizce bizi iki yolun kavşağına getirir. Birinde “kalmak” yazar; alışkanlıkların, hatıraların yolu… Diğerinde “gitmek”; belirsiz ama özgürleştirici bir patika. İnsan, çoğu zaman kalbiyle aklı arasında sıkışır.' Bazen Sevmek, Bırakmaktır Ahmet’in hayatı, farkında olmadan bir eksenin etrafında dönmeye başlamıştı; o eksenin adı Melisti. Güne sabah alarmının sesiyle değil, onun gülüşünün hayaliyle uyanıyor; gününü planlarken aklında hep “Melis ne düşünür?” sorusu

Güneş, perde aralığından süzülürken, Soğuk yastıklar sessizce dokunur tenime. Yanım boş… Sanki gece, birini alıp götürmüş gizlice. Çarşaf kırışmış ama suskun, Evde eksik bir çift ayak sesi. Ne bir kıkırdanma yankılanıyor artık, Ne de sabahların o eski neşesi. Her şey olduğu yerde duruyor, Ama yokluğu bir şeyleri değiştirmiş gibi; Duvarlar sessiz, ışık biraz solgun, Zaman ise, tıpkı eski bir fotoğraf, donmuş gibi akıyor. Kahve kokusu yok bu sabah, Sadece sessizliğin ağır kokus

Bir masam vardı; sessizliği senin nefesin bölerdi. Gece eğilirdi üzerime, gölgen düşerdi sayfama. Kalem seni bilirdi; Bir kelime yazardım, bakışın kadar uzun sürerdi yolculuğu. Ben yazdım, sen bekledin. Ben sustum, sen duydun. Cümleler arttıkça Sana anlatacak şeylerim eksildi. Bir romanın başında unuttum seni, Sonunda buldum, bir başkasının adında gizlenmiş. O ad senin sesindi aslında; Harfler sadece yüzüne bakmaya utanmıştı. Şimdi yıllar usulca çöker üzerime. Ellerimden müre

Az önce önüme düştü, bir kadının profilinde dikkat çekici bir cümleyle karşılaştım: “Hayatıma alacağım sevgili…” Altında, aradığı kişide bulunması gereken özellikler uzun uzun sıralanmıştı. Satırlara sinmiş bir arayış havası vardı: Bu kelimeler dikkat çekmekten çok, içteki bir boşluğu doldurma çabası taşıyordu. Kadının geçmişinde kaç ilişki yaşamış ya da nasıl tecrübeler edinmiş olursa olsun, bu kadar kolay ve aleni bir şekilde “ideal sevgili” tanımı yaparak, hayatına alacağı

Fethiye sabahı griye bürünür, Dağlar sessiz, deniz puslu bir örtüyle. Yağmur düşer usulca taş sokaklara, Her damla, geçmişin hatırasını...

Sabahın en sessiz anında, şehir henüz uykudayken Biz kepenklerle birlikte uyanırız güne. Bir perde açılır sanki, Mağazacı sahnesini kurar...