“Bir kadın gitmeden önce birçok kez içinden gider.” Ve Murat, sessizliğin ortasında ilk kez bu kadar net anladı: Bir kadını kaybetmek bazen tek bir büyük yanlışla değil, yüzlerce küçük “umursamama”yla olur. I. Sessizliğin Başlangıcı “Bazen sevgi, söylenmeyen bir cümlenin gölgesinde yavaş yavaş solar.” Murat, farkında olmadan değişmişti. Başlangıçta sevgi dolu gözlerle baktığı Ayşen’e artık yorgun ve sabırsız ifadelerle dönüyordu. Ayşen konuşurken gözleri telefonda, kulağı baş

Ve bazen, aşkı bitiren şey bir ihanet değil; geçmişin kalpte yankılanan sesi olurdu. Bir taraf değişmişken, diğer taraf hâlâ aynı noktada duruyorsa… zaman bile bazen iyileştiremezdi. ***Akşamın Eşiğinde; Güneş batmaya yüz tutmuştu. Perdelerin arasından sızan solgun ışık, salonun içine uzun gölgeler düşürüyordu. Mert, pencerenin önünde ayakta duruyor, ellerini sımsıkı kenetlemişti. Sanki ellerini bıraktığında tüm kelimeler dökülüp yere dağılacak, bir daha toplanamayacaktı. Zey

Bir kadının kalbi… Dışarıdan bakıldığında sessiz, gösterişsiz bir yapı gibi durur. Oysa içinde yıllarca örülmüş duvarlar, çocukluk hayallerinden yoğrulmuş tuğlalar, sevgiyle harçlanmış umutlar vardır. Her kız çocuğu, bilinçli ya da değil, içten içe bir kale kurar kendine. Bir gün o kaleye bir adam gelir, kapıyı çalar. O kapı, güvenin sesine açılır; içeriye sadece sevgiyle gelen alınır. Bir kocanın ilgisi, sevgisi işte tam da o kalenin duvarlarını koruyan nöbetçiler gibidir. K

Sabah yine aynı sessizlik. Pencerenin önünde oturuyorum. Güneş, karşı binanın duvarına tam o alışılmış açıyla vuruyor. Ne bir eksik, ne bir fazla. Zaman sanki her sabah aynı sahneyi yeniden oynatıyor bana. Düşünmemeye çalışıyorum. Ya da belki de gerçekten hiçbir şey düşünmüyorum. Belki bu hâlim, en dürüst hâlim. Son zamanlarda insanların bana kızgın olduğunu hissediyorum. Bunu söylemelerine gerek yok. Bakışlarından belli. Sanki içlerinden biriken bir şey, yanımdan geçerken ha

Günümüz dünyasında bazı kadınlar, sosyal medya aracılığıyla verdikleri sessiz ama güçlü mesajlarla âdeta görünmez bir ilan panosu açıyorlar: “Evliyim ama müsaitim.” Bunu her zaman açık saçık pozlarla yapmaları gerekmez. Bazen sadece buğulu bir bakış, abartılı bir makyaj ya da filtrelerle parlatılmış bir portre bile bu mesajı taşır. Dudakların büzülüşü, baygın, flu bakışların ardındaki davetkâr hava, parmak uçlarını dudaklarının arasına alarak erotik bir çağrı… Böyle bir portr

Bir ilişki değil, Ruhuma dokunacak bir varlık istiyorum. Sustuğumda susabilen, Sessizliğimi korkmadan dinleyebilen birini. Bir filmin ortasında, Başını omzuma bırakıp uyuyabilsin, Nefesinin sıcaklığı, Geceyle aramdaki tek kelime olsun. Birlikte gülelim, Ta ki nefesimiz yetmeyene kadar, Zamanı unutalım, Dünya bir anlığına sadece biz olalım. Çocukluğumu anlatırken, Sözlerime değil, sesimin titremesine kulak versin, Bir avuç mısır, bir avuç anı, İkimizden bir hikâye doğursun. Bi

'Hayat, bazen sessizce bizi iki yolun kavşağına getirir. Birinde “kalmak” yazar; alışkanlıkların, hatıraların yolu… Diğerinde “gitmek”; belirsiz ama özgürleştirici bir patika. İnsan, çoğu zaman kalbiyle aklı arasında sıkışır.' Bazen Sevmek, Bırakmaktır Ahmet’in hayatı, farkında olmadan bir eksenin etrafında dönmeye başlamıştı; o eksenin adı Melisti. Güne sabah alarmının sesiyle değil, onun gülüşünün hayaliyle uyanıyor; gününü planlarken aklında hep “Melis ne düşünür?” sorusu

Güneş, perde aralığından süzülürken, Soğuk yastıklar sessizce dokunur tenime. Yanım boş… Sanki gece, birini alıp götürmüş gizlice. Çarşaf kırışmış ama suskun, Evde eksik bir çift ayak sesi. Ne bir kıkırdanma yankılanıyor artık, Ne de sabahların o eski neşesi. Her şey olduğu yerde duruyor, Ama yokluğu bir şeyleri değiştirmiş gibi; Duvarlar sessiz, ışık biraz solgun, Zaman ise, tıpkı eski bir fotoğraf, donmuş gibi akıyor. Kahve kokusu yok bu sabah, Sadece sessizliğin ağır kokus