Az önce önüme düştü, bir kadının profilinde dikkat çekici bir cümleyle karşılaştım: “Hayatıma alacağım sevgili…” Altında, aradığı kişide bulunması gereken özellikler uzun uzun sıralanmıştı. Satırlara sinmiş bir arayış havası vardı: Bu kelimeler dikkat çekmekten çok, içteki bir boşluğu doldurma çabası taşıyordu. Kadının geçmişinde kaç ilişki yaşamış ya da nasıl tecrübeler edinmiş olursa olsun, bu kadar kolay ve aleni bir şekilde “ideal sevgili” tanımı yaparak, hayatına alacağı

Fethiye sabahı griye bürünür, Dağlar sessiz, deniz puslu bir örtüyle. Yağmur düşer usulca taş sokaklara, Her damla, geçmişin hatırasını...

Sabahın en sessiz anında, şehir henüz uykudayken Biz kepenklerle birlikte uyanırız güne. Bir perde açılır sanki, Mağazacı sahnesini kurar...

“Bir Kadının Yalnızlıkla Kurduğu Asil Antlaşma” Kimileri için hayatım gecikmiş görünebilir, Kimileri için eksik, yarım ya da sessiz… Ama...

Boş sokaklarda yürürken, Gölgesi omzunda bir arkadaş gibi. Rüzgar fısıldar eski şarkıları, Ve yapraklar, adımlarının ritmiyle dans eder....

🌿 “Ritmini Bulmak” Yağmurun ince bir perde gibi şehrin üzerine örüldüğü o sabah, Fethiye, sanki derin bir düşünceye dalmıştı. Gökyüzü...

Koray sabahları erken uyanmayı her zaman severdi ama artık bu sabahların anlamı bambaşkaydı. Pencereden süzülen gün ışığı, odanın içine...

Bir zamanlar, ışıkların hiç sönmediği bir şehir vardı. Gökyüzü, geceleri bile yıldızsızdı; çünkü her köşe başı, her cadde, her vitrin göz...