İşin Senin Gelir Kapındır, Kimliğin Değil.
- Korhan KÜLÇE
- 23 Şub
- 2 dakikada okunur
Toksik bir iş yeri sadece mesai saatlerinde yaşanmaz.
Kapıdan çıkınca bitmez.
Seninle birlikte eve gelir.
Önce ruh haline yerleşir.
Sonra sabrına.
En son da sevdiklerine taşar.
İş yerinde yuttuğun cümleler, evde tahammülsüzlüğe dönüşür.
Orada sustuğun haksızlık, evde ses yükseltme olur.
Orada değersiz hissettiğin anlar, evdeki sevgiyi bile algılayamamana sebep olur.
İnsan çoğu zaman şunu fark etmez:
İşte yaşadığı gerilimle değil, o gerilimi içine atmasıyla tükenir.
Çünkü bastırılan stres birikir.
Biriken stres bedeni vurur.
Mide ağrısı, baş ağrısı, uykusuzluk, çarpıntı…
Beden aslında “Bu yük bana ait değil” demeye başlar.
En acısı da şudur:
Para kazanmak için gittiğin yer, kazandığın parayla telafi etmeye çalışacağın hasarları üretmeye başlar.
O yüzden şunu hatırla:
İş yerinde sadece paranı kazanmak için bulun.
Hayatının merkezi yapmak için değil.
Orası kimliğin değil, gelir kapındır.
Orası değerini ölçen yer değil, emeğinin karşılığını aldığın yerdir.
Sabah girip akşam çıktığın bir mekan,
kalbinin, sağlığının, huzurunun sahibi olmamalı.
Kariyer önemlidir ama karakterinden önemli değildir.
Maaş gereklidir ama ruh sağlığından kıymetli değildir.
Unvan güzeldir ama evdeki huzurdan büyük değildir.
İş, hayatını desteklemek içindir.
Hayatının yerine geçmek için değil.
Orada profesyonel ol.
Emeğini ver, karşılığını al.
Ama kendini verme.
Mesai bittiğinde zihnin de bitsin.
Kapıyı kapattığında yükünü de bırak.
Çünkü sen bir pozisyon değilsin.
Bir kartvizit değilsin.
Bir performans puanı hiç değilsin.
İş yeri hayatının tamamı değildir.
Hayatını sürdürebilmen için bir araçtır.
Ama o araç seni yoldan çıkarıyorsa, artık taşıma işlevini kaybetmiştir.
İkiyüzlü, manipülatif, sinsi insanlarla dolu bir ortamda sürekli tetikte yaşamak,
insanın sinir sistemini savaş modunda tutar.
Ve savaş modu uzun sürerse insan içten içe çöker.
En tehlikelisi de şudur:
Zamanla bunu normal sanmaya başlarsın.
“Her yerde böyle.”
“İş bu, katlanılır.”
“Büyütüyorum galiba.”
Hayır.
Sürekli gerilim normal değildir.
Sürekli değersizlik hissi normal değildir.
Sağlığın pahasına çalışmak normal değildir.
İş, hayatını finanse eder.
Ama hayatının yerine geçmemelidir.
Bazen cesaret iş değiştirmek değildir;
“Bu bana iyi gelmiyor” diyebilmektir.
Ve unutma:
Kariyer yeniden yapılır.
Para yeniden kazanılır.
Ama bozulan sağlık ve yıpranan ilişkiler her zaman aynı kolaylıkla toparlanmaz.
Eğer çalıştığın yer yüzünden evine huzursuzluk taşıyorsan,
orada sadece mesleğin değil, ruhun da yoruluyordur.
Ve sen, hiçbir maaş için ruhunu yormak zorunda değilsin.
Yazan
Korhan KÜLÇE
22/02/2026 11:00
---------------------------------------------------
Yorumlar