Ondan bir sevgi kırıntısı, küçücük bir gülümseme, minik bir temas, saniyelik bir sarılma ufak bir teşekkür alabilmek için kendine yaptığın, sana yaptığı saygısızlığı fark ettiğin o an… İnsan o an birden uyanmaz. Yavaş yavaş olur bu fark ediş. Mesela plan yaparsınız. Gününü, akşamını bu plana göre ayarlarsın. O son anda bir bahane ile iptal eder. Mesela yanında heyecanla bir şey anlatırsın. Gözleri telefonuna kayar. Cümlelerin havada kalır. Ama sen yine de “dalgındır” dersin.

.....Çünkü beyin yeniliği sever. Tanıdık olanı sıradanlaştırır. Sahip olduğumuza alışır. Biz heyecanı sevgi sanıyoruz. Yoğunluğu bağlılık sanıyoruz. Rutin başlayınca “yanlış kişi” diyoruz. Belki de sorun, huzuru sıkıcılık; güveni sıradanlık; istikrarı da aşkın ölümü sanmamız. ----------------------------------------- Yeni bir ilişkiye başlarız, her şey büyülü gelir. Evlendiğimizde kalbimiz hızlı atar, “işte bu” deriz. Sonra zaman geçer. İlişki gündelik hayata karışır. Evlilik

Toksik bir iş yeri sadece mesai saatlerinde yaşanmaz. Kapıdan çıkınca bitmez. Seninle birlikte eve gelir. Önce ruh haline yerleşir. Sonra sabrına. En son da sevdiklerine taşar. İş yerinde yuttuğun cümleler, evde tahammülsüzlüğe dönüşür. Orada sustuğun haksızlık, evde ses yükseltme olur. Orada değersiz hissettiğin anlar, evdeki sevgiyi bile algılayamamana sebep olur. İnsan çoğu zaman şunu fark etmez: İşte yaşadığı gerilimle değil, o gerilimi içine atmasıyla tükenir. Çünkü bast

Güzel veda, yalnızca bir bitiş değildir; sessiz bir başlangıçtır. Her veda, boşluğu dolduran bir anlayış, huzur ve kabulleniş sunar. Ve işte o zaman, hayatın kalan anları değer kazanır, ruh özgürleşir, yeni bağlar geçmişin gölgesinden bağımsız, saf ve gerçek bir şekilde kurulabilir. ----------------------------------- Bir şeyler tükendiğinde, onları kesip atmak, yok saymak ya da “unuttum” demek kolaydır. Ama gerçek veda, basit bir bırakış değildir; ruhun derinliklerine işleye