İyileşme birinin “gitmeyeceğim” demesiyle başlamaz. Defalarca kalmasıyla başlar. Ama bir noktadan sonra kalbin de silah bırakması gerekir. Çünkü sevgi tek taraflı bir ispat süreci değildir. Güven, iki kişinin birlikte inşa ettiği bir zemindir. --------------------------------------------- Geçmişte tutarsız sevilmiş bir kalp, şimdiki sevgiyi olduğu gibi alamaz. Çünkü o kalp sevgiyi hep şartlı öğrendi. Bir gün yoğun, bir gün yok. Bir gün sarılan, bir gün uzaklaşan. Bir gün “sen

“Manyak” derken yanlış anlaşılmasın. Psikiyatriye konu olan değil; Mesela sen “iyiyim” yazdığında o iki harfin içindeki 17 duygu değişimini analiz eden türden. Ya da “oturuyorum” dediğinde, masada kim var, kim niye gülüyor, o fondaki kadın sesi kim, hepsini CSI titizliğiyle çözen… Hani sen “abartıyorsun” dersin, o “hayır sezgilerim var” der. Sen “bir şey yok” dersin, o “var, hissediyorum” der. Ve genelde… gerçekten bir şey vardır. Bir de şu vardır: Kavga ederken “tamam kapata

Tiksinmenin en ayırt edici yanı şudur: Geri dönüşü yoktur. Sinir geçer. Kırgınlık onarılır. Güven yeniden kurulabilir. Ama tiksinme düzelmez. Çünkü bu, “istemiyorum”dan daha güçlüdür. Bu, bedenin kendini korumaya almasıdır. ----------------------- Ten uyumu her şeydir. Ama tiksinme, bunun en net, en geri dönülmez kanıtıdır. Çünkü tiksinme, bir ilişkinin sessiz ama kesin infazıdır. İnsan sevdiğine kızabilir. Kırılabilir, uzaklaşabilir, susabilir. Ama sevdiğinden tiksinmez. Tik

Çocukluktan itibaren hepimize sessizce bir senaryo verildi. Sorgulanmadan, tartışılmadan, neredeyse kader gibi. Okula git. İyi notlar al. Güvenli bir iş bul. Çok çalış. Para biriktir. Rahatça emekli ol. Aileler bu senaryoya inandı; çünkü başka bir güvenli yol bilmiyorlardı. Öğretmenler tekrar etti; çünkü sistem onlardan bunu istedi. Toplum, bu çizgiden sapmayanları “başarılı” ilan etti. Ve evet, bir dönem bu hikâye işe yaradı. 1970’lerde, 80’lerde, hatta 90’larda bu yol mantı

Gerçek şu ki: Bir kadın, evde erkeği sürekli kontrol ediyorsa, ona alan tanımıyorsa, kendi doğrularını dayatıyorsa; sorun erkekte değil, kadının güç ihtiyacındadır. Ve bu ihtiyaç karşılandıkça doymayacaktır. Bu yüzden mesele temizlik, düzen ya da detay değildir. Mesele, kadının eleştiriyi silah, erkeğin sabrını da sınırsız bir kaynak sanmasıdır. Zamanla kadının eleştirisi sertleşir, saygısı azalır ve erkek artık saygı görmediği evin içinde kendini misafir gibi hissetmeye başl

Bir insan yaşadığı acının niteliğini sorgulamaya başladığında özgürleşir. “Ben onu mu özlüyorum, yoksa onun beni seçmemiş olmasını mı hazmedemiyorum?” sorusu önemli bir eşiktir. İlki sevgidir; ikincisi gururdur. İlki kalpten gelir; ikincisi egodan. --------------------------------------------------- İnsan çoğu zaman kaybettiği kişiye değil, kaybettiği kendilik algısına ağlar. “Beni istemedi” gerçeği, sevilen kişiden daha fazla acıtır. Çünkü burada yara alan kalp değil, egodur

İlişkilerde erkekler çoğu zaman en başta sorumsuz değildir. Zamanla pasifleşirler. Çünkü çoğu ilişkide yönetim fark edilmeden el değiştirir. Başta küçük şeylerle başlar bu. Ev düzeni mesela. Erkek mutfağı toplar ama tabaklar “yanlış yere” konmuştur. Çamaşırı asar ama “öyle asılmaz.” Alışveriş yapar ama “onu değil bunu almalıydın.” Kadın kontrolü alır. Düzeltir. Hızlandırır. Müdahale eder. “Ben yaparım.” “Sen yanlış yapıyorsun.” “Böyle olmaz.” Sadece ev işi değildir mesele. Ta

Hayattaki en büyük hata, kontrol edemediğin şeyler için ömrünü harcamaktır. İnsan çoğu zaman gücünün yetmediği alanlara takılarak kendini tüketir. Hava nasıl olacak, ekonomi nereye gidecek, siyaset kimden yana dönecek, insanlar arkandan ne konuşacak… Bunların hiçbiri senin doğrudan hükmedebileceğin alanlar değildir. Ama zihnini en çok işgal eden şeyler genellikle bunlardır. Sonra da yorgun, öfkeli ve çaresiz hissedersin. Çünkü enerjini sonuç üretemeyeceğin yerlere akıtmışsınd

Aşk sözle değil, bakışla başlar. İki insanın gözleri bir anlığına kilitlendiğinde, zaman yavaşlar. Orada kelime yoktur ama anlam vardır. Ses yoktur ama titreşim vardır. Göz teması olmayan aşk ise uzaktan izlenen bir tablo gibidir. Renkler yerli yerindedir, çerçeve sağlamdır, görüntü kusursuzdur… Ama içinde hayat yoktur. Birine “seni seviyorum” demek kolaydır. Ama o sözü gözünün içine bakarak söylemek cesaret ister. Çünkü göz, insanın saklanamadığı yerdir. Orada yalan uzun sür

Bazen insan kendini tarif edemez. Depresyonda değildir. Dağılmamıştır. Hayatının somut tarafı yerli yerindedir. Ama göğsünün ortasında bir ağırlık vardır. Adını koyamaz. “Eksiklik” der geçer. Oysa bu çoğu zaman bir hastalık değil; bir fark ediştir. Çocukken dünya daha hafifti. Çünkü ihtimaller sınırsızdı. Çünkü kötülük uzaktı. Çünkü kaybetmek teorikti. Büyümek, gerçekliği görmek demektir. Ve gerçeklik romantik değildir. Zaman sana şunu öğretir: Herkes kalmaz. Her hayal gerçek

KARAKTERSİZ ERKEK SORUNSALI; BÖLÜM ...... ? KAÇ OLDUĞUNU BEN DE UNUTTUM “Karaktersiz erkek olmak, artık yalnızca kişisel bir zafiyet ya da ahlaki bir aksaklık değil, bilinçli bir tercihe, hatta bazı çevrelerde normalleşmiş bir yaşam tarzına dönüştü.” Karısının mahremiyetini koruyamamak değil mesele; onu isteyerek vitrine koymak. “Herkes yapıyor” diyerek kendini aklayan, izlenmeyi onurdan üstün tutan bu zihniyet, sınır bilmezliğini cesaret sanıyor. Oysa bu ne modernlik ne özgü

Bir zamanlar severek ve tutkuyla başlanan bir şey, nasıl olur da zoraki sürdürülür; insan bunu kendine bile anlatamıyor. Kalmak istemediğin hâlde kalıyorsun. Gitmek istemediğin için değil, gitmenin bedelini göze alamadığın için Kalmanı istemediği hâlde ‘git’ diyemiyor. Gitmeni istemediği için değil, gitmenin bedelini göze alamadığı için. Mecburiyet sevginin yerini almış, sessizlik tartışmalardan daha kalıcı olmuş. Aynı evdesin, aynı masadasın, ama aynı hayatta değilsin. Sorul

Erkek olmak; yalnızca sabahın köründe kalkıp bütün gün çalışmak değildir, akşam neye “hayır” diyeceğini de bilmektir Çünkü gerçek güç, kaslarda değil; erkeğin kendine koyduğu sınırda ölçülür. Bu toplumda asıl konuşulması gereken soru “kadınlar ne yapıyor?” değildir. Asıl soru şudur: Erkekler neden bu hâle düşmeye razı oluyor? Ortada bir kadın meselesi yoktur. Ortada açıkça bir erkek aklı ve iradesi çöküşü vardır. Bir erkeğin sabahın köründe (örneğin) inşaata gidip, bedenini v

... Ve belki de en rahatsız edici hakikat şudur: Kadın, bedenini sergiledikçe özgürleştiğini sanır; oysa çoğu zaman özgürlüğünü, bedeninin yarattığı etkiye bağlar. Bu da onu, inkâr ettiği bakışların insafına bırakır. ---------------------------------- Kadınların yıllardır, neredeyse bir ezber gibi tekrarladığı o cümle — “Ben güzel ve çekici giyinmeyi sadece kendim için yapıyorum” — gündelik hayatta sergilenen davranışlarla bu kadar açık biçimde çatışmasına rağmen neden hâlâ d

O zaman daha açık, daha sert ve saklanmadan söyleyelim: Bugün ortada bir erkeklik krizi var. Ama bu kriz “erkekler çok baskı altında” diye değil; erkekler sorumluluktan kaçmayı öğrendiği için var. Birçok erkek, hayatında ne istediğini bilmiyor ama bir kadının hayatında yer kaplamaya çok hevesli. Plan yok. İstikrar yok. Gelecek fikri yok. Ama “beni sevsin”, “yanımda olsun”, “yalnız kalmayayım” beklentisi tam. Bu cesaret değil; duygusal asalaklık. Erkek dediğin, önce kendine ye

Toplumda erkek olmayı yalnızca sertlik sanan bir anlayış var hâlâ. Susmayı güç, duygusuzluğu olgunluk, mesafeyi ağırlık zanneden… Oysa çoğu zaman bu “ağırlık”, yüzleşmekten kaçan bir hafifliğin örtüsüdür. Erkek, duygusunu ifade etmediğinde değil; onu inkâr ettiğinde zayıflar. “Ben böyleyim” diyerek değişime kapıyı kapatmak, karakter değil konfordur. Sorumluluk almamak, susarak yönetmeye çalışmak, duygusal emeği kadının omzuna bırakmak erkeklik değil; yetişmemişliğin adıdır. B

Eskiler sözü az, manası derin tutardı: “Karnının doymayacağı yerde açlığını belli etme.” Bu, ekmekten önce kalbi anlatan bir uyarıdır. Her sofra doyurmaz insanı, her kulak dinlemez, her omuz yük almaz. Derdini her dile düşürürsen, dert incelmez; bazen alay olur, bazen suskun bir yargı, bazen de senin yaranla beslenen bir merak… O yüzden merhem olamayacaklara yara gösterilmezmiş. İnsan, içindeki acıyı ekmek gibi bölüşmez herkese. Kimin suskunluğunda huzur var, kimin sözünde şi

Eril kadın, ilişkide eş aramaz; bilinçsizce bir rakip yaratır. Hayatı tek başına sırtlamaya alışmış olmanın gururu, zamanla her şeyi kendisinin daha iyi bildiği yanılsamasına dönüşür. Sorun güçlü olması değildir. Sorun, bulunduğu her ortamda hükmetmemeyi zayıflık sanmasıdır. Her konuda fikri vardır, ama dinlemeye tahammülü yoktur. Her şeyin en iyisini bilir, ama bilmediğini kabul edecek kadar bilgisi yoktur. Her işi yapar, ama yapılana değer vermez. Erkeğini yanına değil, kar

Zihin, istikrarsızlığı sevgi olarak değil, tehdit olarak kaydeder. Tutarsız sevginin açtığı yara sessizdir; ama derinlerinizde, taşınması güç bir ağırlıkla yaşar. İnsanı yıkan şey, büyük bir ayrılık değil çoğu zaman; bugün dokunup yarın çekilen elin, bir an değer verip bir sonraki an yüz çeviren bakışların, varlık ile yokluk arasında salınan o dengesizliğin kalpte bıraktığı çözümsüz çatlaktır. İnsan zihni belirsizliğe düşman değildir aslında; ama sevgi kisvesine bürünmüş beli

İlişkiye eli boş gelen, aslında ilişkiye değil; sadece kendi eksikliğine bir sığınak arar. Dokunmak yetmez ona… Dokunduğunu sanır ama aslında ısırır. Paylaşmak yetmez… Paylaşıyor gibi görünür ama içten içe parça koparır. Çünkü içinde taşıdığı boşluğu, karşısındakinin ruhundan çalarak doldurmaya çalışır. Bir insan ilişkiye eli boş geliyorsa, o boşluk yalnız maddi değil; duygusal, zihinsel ve ruhsal bir yoksunluktur: İlgisi yoktur, çünkü kendi benliğiyle boğuşur… Merakı yoktur,