Bir Ailenin Öğretmeni, Bir Damadın Babası

Durdu öğretmene;

Baba…

Sana böyle seslenmek hiç zor olmadı;

çünkü sen kapını bana

damat olduğum için değil,

evladınmışım gibi açtın.

Evinize adım attığım gün

yalnızca bir aileye değil,

ömre yayılan bir terbiyeye,

öğretmenliğin sessiz zarafetine girdim.

Duruşunla anlattın,

susuşunla öğrettin;

insanlığın en temiz hâlini

gösterdin bana.

Uyarırken kırmadın,

yol gösterirken yormadın.

Her öğüdün

bir defterin sayfasına değil,

hayatımın en derin yerine yazıldı.

Bugün Öğretmenler Günü…

Ve ben biliyorum ki:

Bir adam bir aileye yalnızca “baba” değil,

aynı zamanda “rehber” de olabiliyorsa

o adam gerçek bir öğretmendir.

Maalesef aynı masada çok oturamadık,

yan yana uzun sohbetler edemedik;

ama telefonda kurduğumuz o kısa cümlelerde bile

ev sıcaklığını, baba şefkatini hissettim.

Her aradığımda

sesinle bir huzur çöktü içime;

“İyi misin evladım?” deyişinde

babalığın en duru hâli saklıydı.

Uzaktan da olsan

yoluma ışık tuttun.

Kimi zaman bir nasihatin,

kimi zaman yalnızca bir “Dikkat et evladım” deyişin,

bir öğretmenin yıllarca verdiği ders kadar değerlidir benim için.

Bu satırlar,

öğretmenliğini, babalığını,

insanlığını yaşamış bir damadın

sana duyduğu saygının ve minnetin sözleridir.

Yazan

Durdu Öğretmenin Damadı

Korhan KÜLÇE