MASA DA EYLÜLMÜŞ HA...
Fethiye’de öğlen sıcağı çekilirken, eve dönerken biraz incir, soğuk bir soda ve bir şişe tatlı şarap alıp masaya koydum.
Cebimdeki deniz tuzunu, güneşten kavrulmuş o yorgunluğu da yanlarına koydum.
Sonra sandalyeye çöküp Babadağ’dan süzülen paraşütlerin devrettiği o rüzgârı, zihnimde kıvrılıp duran bütün patikaları koydum ortaya.
Bahçeden süzülen begonvil kokusunu, batan güneşin turuncusunu çekip aldım içeri, bir kenara koydum.
Bir kadeh doldurdum, içine gecenin ilk serinliğini koydum.
Kimi unuttum, kimi unutamadım; o kırgınlıkları ve o sakin kabullenişi koydum sonra masanın üzerine.
Likya Yolu'ndan kalan adımlarımı, kalbimin menzilini...
Pencereden baktım, koyun kucağında bükülen o lacivert denizi gördüm.
Uzandım, Akdeniz’in tuzlu sonsuzluğunu aldım masaya koydum.
İşte o zaman anladım Cansever’in neden "Masa da masaymış ha." dediğini.
Bir masa, sadece bir Ege şehrindeki soğuk bir odayı değil; kıyısına sığındığım koca bir Eylül’ü de taşıyabiliyordu.
Masa ağırlaşmıştı artık. Ahşap gıcırdamadı ama üzerindeki o koca Eylül, Fethiye’nin karanlığıyla birleşince derin bir sessizlik çöktü odaya.
Sohbet bitti, hesaplaşma kapandı.
Bir yudum aldım; ne şarabın tatlılığı kaldı dilimde, ne sodanın serinliği. Sadece o deniz tuzu, dudaklarımın kenarında sızlayıp durdu.
Bir vedanın netliği çökmüştü üzerime; ne bir sitem kalmıştı söyleyecek ne de aranacak bir haklılık.
Babadağ’ın tepesinden son paraşüt de indi. Gökyüzü önce morardı, sonra laciverde gömüldü.
Dışarıda cırcır böcekleri başladı, bahçedeki begonvil karanlıkta sadece koyu bir leke gibi kaldı.
Masaya bakmadım bir daha.
Çünkü bilsen ki masadaki her şey, o unutuşlar, o kırgınlıklar, artık dışarıda değil, tamamen içimdeydi.
Masa yükü üstümden almamış, bana aynalık etmişti.
Sandalyeyi hafifçe geriye çekip kalktım.
Camı açık bıraktım. Rüzgâr gelsin, masadaki o koca Eylül’ü biraz havalandırsın, unuttuklarımın üstünü örtsün diye.
Geceye girdim.
Eylül bitti.
Ben kaldım.



Yorumlar